A Dog's Life

Filmga va rejissyorlarning butun ijodiga (asosan Jacopetti ijodiga) eng murosasiz tanqidning asosini, ehtimol, 1972-yilda yetakçi amerikalik kinotanqidçi Roger Ebert qöygan. U sözlarni ayamay, «Собачий мир»ni inson xulqidagi «ğalati» holatlarning arzimas töplami deb atagan. Uning fikriça, mualliflar bir qança eng ahmoq tanqidçilarni aldaşga muvaffaq bölgan, ular köpçilik epizodlarning sahnalaştirilgan xarakterini tuşuna olmagan.

SSSR matbuoti va kasbiy adabiyotda «Грязный мир» (1960-yillar boşida SSSR prokatidagi nom varianti) haqidagi baholar ijobiydan neytral va keskin salbiygaça özgarib turgan: «Gualtiero Jacopettining italyan surati juda qiziqarli kadrlarni öz içiga oladi» (I. V. Vaysfeld, 1964-yil), «Gualtiero Jacopettining «Собачий мир» («Грязный мир») tomoşabinlar ongida rivojlanişning istiqbolsizligi haqida aççiq taassurot qoldiradi, <…> lekin alohida epizodlarda foş etuvçi kuç talaygina» (1965-yil), «Jacopetti özining filmini moliyalaştirgan «5A5» laynerlarida butun dunyoni aylanib çiqib, insoniy qabihlik va xunuklik isbotlarini yiğgan» (1966-yil), «Italiya rejissyori Jacopettining şov-şuvli «Грязный мир» filmini, xususan, neonaturalistik «töğri kino» va sahnalaştirilgan pseudohujjatli asarlar toifasiga kiritiş kerak» (1979-yil).

Zamonaviy rustilli manbalarda ham salbiy fikrlar talaygina. Filmning batafsil tahlili sanʼatşunos Mixail Trofimenkov tayyorlagan «Seans» jurnali şarhida berilgan. Birinçidan, muallif SSSRda, masalan, bu asarni burjuaziyaga qarşi, noroziligi bilan ajralib turadigan kinematografiyaga kiritiş oson va qulay bölişini taxmin qiladi (birinçi ikki-uç yil amalda şunday ham bölgan). Ammo hatto kommunizm mafkuraçilari ham tuşunib yetib, Jacopetti asarlarini psevdoinqilobiy kayfiyatlardan kommerç foydalaniş deb hisoblaşgan (garçi keyinroq M. Trofimenkovning taʼkidlaşiça, aynan ular bunday usullarni sovet tarğibot telekörsatuvlari uçun qabul qilişgan). Keyin tanqidçi ijodiy jihatlarga ötadi. Filmning montajini u keskin salbiy baholab, natijani yangiliklar telekörsatuvi kabi syujetlarning tartibsiz ketma-ketligi deb ataydi. Tanqidçi filmning asosiy ğoyasini insoniyat degradatsiyasining, heç qanday taraqqiyot yöqligining isboti deb köradi: zamonaviy yevropaliklar va amerikaliklar — öşa qadimiy marosim va xurofotlarga sodiq qolgan, yangi şaroitdagi öşa varvarlar. Kinoşunos Aleksandr Deryabin hujjatli kino etikasiga bağişlangan şarhli maqolasida Jacopettini «hujjatli kinoning kulfati, uni taraqqiyparvar ham, reaksion jamoatçilik ham rad etadi» deb ataydi.

«Seans» jurnalidagi publitsist Tatyana Alyoşiçeva esa «Собачий мир» ilmiy-maʼrifiy hujjatli kinoga taqlid qilib, bu şaklni boşqa mazmun bilan töldirib, boşqa xulosalar çiqarişini hisoblaydi: taraqqiyot yöq, sivilizatsiya degradatsiyaga uçrayapti, oq tanli odam hamon yovvoyi:

Tasma Kann kinofestivalining Oltin palma şoxi uçun nomzod bölgan;

1962-yilda eng yaxşi prodyuserga «Davide di Donatello» mukofoti topşirilgan;

Uşbu filmdagi «More» qöşiği 1964-yilda «Oskar» mukofotiga «Film uçun eng yaxşi qöşiq» nominatsiyasida nomzod bölgan;

«More» qöşiği 1964-yilda eng yaxşi instrumental mavzu sifatida «Grammy» mukofotini olgan.