A Nest of Gentry

Irina Kupçenko — Yelizaveta Mixaylovna Kalitina

Leonid Kulagin — Fyodor Ivanoviç Lavretskiy

Beata Tyszkiewicz — Varvara Pavlovna Korobina

Tamara Çernova — Mariya Dmitriyevna Kalitina

Viktor Sergaçyov — Vladimir Nikolayeviç Panşin

Vasiliy Merkuryev — Sergey Petroviç Gedeonovskiy

Aleksandr Kostomolotskiy — Xristofor Fyodoroviç Lemm

Mariya Durasova — Marfa Timofeyevna Pestova

Vladimir Koçurixin — Anton

Sergey Nikonenko — Grişka

Nikita Mixalkov — knyaz Nelidov

Nikolay Gubenko — Sitnikov

Nonna Terentyeva — Jyustina

Zoya Rupasova — Akulina

Dariya Semyonova — Lyonoçka (Yelena Mixaylovna Kalitina)

Liliya Ogiyenko-Olivye — knyajna Gagarina

Yelena Tyapkina — epizod

Leonid Pleşakov — epizod

Ssenariy mualliflari: Valentin Yezhov, Andrey Mixalkov-Konçalovskiy

Rejissyor-postanovşik: Andrey Mixalkov-Konçalovskiy

Operator-postanovşik: Georgiy Rerberg

Rassomlar-postanovşiklar: Aleksandr Boym, Nikolay Dvigubskiy, Mixail Romadin

Kompozitor: Vyaçeslav Ovçinnikov

Montaj: L. Pokrovskaya

Kostyumlar: V. Nisskaya

Ovoz: Raisa Margaçyova

Tarixiy kostyum böyiça maslahatçi Mariya Mertsalova

«Jussi» (Finlyandiya, 1973) — eng yaxşi xorijiy rejissyor (Andrey Mixalkov-Konçalovskiy)

Filmda yangraydigan «Ivi» romansining matnini A. S. Konçalovskiyning onasi, yozuvçi va şoira Natalya Petrovna Konçalovskaya yozgan, musiqasi — Vyaçeslav Ovçinnikovniki. Filmda romans Lisitsian opa-singillari — Karina va Ruzanna ijrosida yangraydi.

Film keskin munozaralarga sabab böldi.

Rejissyor Sergey Solovyovning sözlariga köra, filmni «butun sovet liberal ziyolilari» haqorat qilgan. Sanʼatşunos Oleg Kovalov filmga bildirilgan eʼtirozlarni şunday baholagan: «„Dvoryanskoye gnezdo“ni estetizmda ayblaşdi, lekin noaniqlik va rad etişning haqiqiy sababini Yevgeniy Yevtuşenko oçiq söradi: bu nafis mulklarda dehqonlarni kaltaklagan qamçilar qayerda, qisqasi, krepostnoylik qayerda?».

Tanqidçi Stanislav Rassadin «Sovetskiy ekran» jurnalidagi (1969, № 17) keskin retsenziyasini «Rossiyaning ötmişiga ekskursiya» deb nomladi. U ekranlaştiruvçi Turgenev Rossiyasini bezatganini, «gözallikka emas, çiroyliliksiz», «soddalikka emas, haşamatga», «mohiyatga emas, taşqi körinişga» berilganini taʼkidladi. Aleksandr Maçeret bu bahoga «Literaturnaya gazeta»da «Gözallik tuyğusi» maqolasida eʼtiroz bildirdi va, aksinça, filmni maqtadi.

«Iskusstvo kino» jurnalida qarama-qarşi şarhlar çop etildi. 1969-yil 12-sonida V. Olgin va L. Anninskiy fikrlari töqnaş keldi. V. Olgin şunday deb taʼkidladi: «Hukm qançalik qattiq bölmasin, şuni aytişim kerakki, A. Mixalkov-Konçalovskiyning tiklamoqçi bölgan davri haqida hozirça aytadigan gapi yöqdek. Filmda juda köp va yorqin ifodalangan har xil „buyumlilik“ aslida jonsizlangan, holbuki uning butun qadri aynan u predmetlar bilan ifodalangan murakkab va çuqur maʼnoda. Tabiiyki, rejissyorga bu buyumlilik bilan „öynaşdan“ boşqa iloj qolmagan».

Lev Anninskiyga film «rassomning zarur va qiziqarli tajribasi» bölib tuyuldi. U yozdi: «A. Mixalkov-Konçalovskiyning filmi, xohlasangiz, ramziy, dramatik emas. Bu yerda odamlar öz ehtiroslari bilan eski dekorning tarkibiy qismi sifatida körsatilgan. Ammo bu filmning paradoksi va sirli joyi şundaki: inson aslida şu yerda borligi hissi sizni tark etmaydi. Faqat u odatiy badiiy tizimda — obraz — xarakter — harakat şaklida emas, balki lentaning özi ohangida, uning ruhlanişida namoyon böladi».

Munozara 1970-yilda davom etdi. Tanqidçi U. Guralnik roman ekranlaştirişda yöqotilgan deb hisobladi. Aleksandr Lipkov «film hayratlanarli darajada gözal» va «oddiy, şu bilan birga takrorlanmas darajada zamonaviy natijasi bilan muhim» deb taʼkidladi. «„Dvoryanskoye gnezdo“ filmi ekranini töldirgan gözal buyumlar olami; manzaralar, interyerlar, portretlar suratga olingan pafos; otçi bilan bölgan epizod; nihoyat, ramziy dehqon qiz — bularning hammasi, albatta, Vatan taqdiri, uning buyukligi va gözalligi haqidagi umumiy öyimizni hissiy-vizual qatorga ötkaziş urinişidir», — deb yozdi D. Starikov.

Adabiyotşunos V. Turbin filmni ijobiy baholab, unda ekranlaştirişdan köra zamonaviy maʼnoga ega mustaqil asarni kördi. Adabiyotşunos Vadim Kojinov rejissyorni öşa davrda modaga aylangan davr bilan «öynaşib qolgani» va bu davr haqida aytadigan gapi yöqligi uçun ayblagan. Kojinov, ayniqsa, «xayoliy orkestr yoki xor boşqarayotgan kaltakesak kurak şutulli qiyofasi»dan norozi edi. Kinotanqidçi Maya Turovskaya yozdi: «konsepsiya rasmni bosib qöydi», rejissyor «Kalitinalarning sönib qolgan mulkini rus mebellari va jihozlari muzeyiga aylantirgan va „ğarbparast“ Turgenevni qatʼiy „slavyanparast“ qilib qöygan».

Rejissyor Sergey Solovyov filmni şunday baholagan: «… amalda menga rasmning hammasi yoqdi. Aktyorlar, şu jumladan, albatta, Lavretskiy rolidagi L. Kulagin ham, uni öşa vaqtda ham birdek haqorat qilişgan edi, eslayman. Hozir, köp yillar ötgaç, sovuq aql bilan, uning öyinida ham qandaydir alam va bezovta qiluvçi kamçiliklarni topaman. Şunga qaramay, Kulaginning köpgina lavhalari taassurot qoldirdi. Heç bölmaganda, u ertalab Kalitinalar mulkiga kelib, balkonda Lizani körib, quloqqa tutgan sahna. Hanuz bularning hammasini hayotning özi, göyo men yaşagandek, sezgi bilan his etiladigan lahzalar sifatida eslayman».

Oleg Kovalov yozgan: «Nafis va xilma-xil „Dvoryanskoye gnezdo“, uning yorqin ritmlari va ranglari bilan — nozik oç-sarğişdan to şirali qizilgaça, „Asya Klyaçina…“ning qöpol teksturalari bilan kontrastda göyo hazil qilardi. Mamlakatning ötmişi bu yerda idillik jannat bölib körinardi; film „biz yöqotgan Rossiya“ uçun birinçi motam edi».