A Visitor to a Museum

Voqea global ekologik falokatdan keyingi postapokaliptik dunyoda röy beradi. Insoniyatning qoldiqlari sayyora taqdiriga befarq holda umr keçiradi va falokatni töxtatişga heç urinmaydi. Odamlar orasida mutantlar — «debillar» tabaqasi ajralib çiqqan: ular xunuk va ahmoq, lekin bolalardek begunoh.

Asosiy qahramon vaqti-vaqti bilan toşib ketadigan, keyin qurib qoladigan dengiz oldiga keladi. U dengiz yana çekinganda yuzaga çiqadigan qadimiy çökib ketgan şaharni körmoqçi. Şu paytni kutib, u mahalliy aholi bilan muloqot qiladi. U «oddiy» odamlar — mehmonxona boşqaruvçilari ruhiyatdagi qolgan nozik narsalarni yöqotib, ruhiy oçlikni köngiloçarlik bilan bosayotganini köradi. Ular uni xarobaga borişdan qaytarişadi, qolib musiqa tinglaş, televizor köriş, ziyofat qiliş va raqsga tuşiş uçun undaşadi. Uy bekasi uni öziga jalb qiladi va ular jinsiy aloqada bölişadi.

Şu bilan birga «debillar» dinni va ruhiyatning bir körinişini saqlab qolgan. Mehmonxona egalarining xizmatkori bölgan «debillardan» biri Taşrif buyuvçini Xudo yuborgan najotkor deb işonadi va undan ketmaslikni, yölidan qaytmaslikni iltimos qiladi. Qahramon uning taklifi bilan «debillarning» tungi ibodatiga boradi, u yerda olomon Xudodan ularni postapokaliptik dunyodan olib, jannatga olib ketişni söraydi. Bu uni ruhiy ilhomga olib keladi. «Oddiy» odamlar uni niqoblangan mutant deb öylab, ondan çöçiy boşlaydi. Dengiz nihoyat çekinganda u çökib ketgan şaharga boradi va yiğlab turib, insoniyatning gunohlari uçun Xudodan keçirim söraydi.

Finalda uy bekasi, gaça dinga va mutantlarga nafrat bilan qaragan, Taşrif buyuvçining taʼsiri ostida ilhomga keladi. Taşrif buyuvçi esa butunlay diniy jinnilikka tuşib, faqat talpinib, Xudoga yolvorib baqirişi mumkin.