Come Tomorrow, Please...

Qiz Frosya Burlakova (Yekaterina Savinova) aşula aytuvçi böliş uçun Moskvaga, Sibirning çekka qişloği Yeltsovkadan keladi. U haykaltaroş Nikolay Vasilyeviçning (Anatoliy Papanov) yanida töxtaydi. Nikolay Vasilyeviç Zaporojyeda maktabda öqigan, u yerda ularning umumiy tanişi — keyinçalik Sibirga köçib ketgan maktab xöjalik mudiri işlagan. Katta şaharlar hayotidan mutlaqo bexabar Frosya özining provinsialligi va sodda tabiati bilan haykaltaroş Nikolay Vasilyeviçni, uning dösti Nataşani va uy xizmatkorini kulдiradi. Biroq Frosyaning mutlaq samimiyligi va pok qalbi haykaltaroşni öylaşga majbur qiladi: u özi allaqaçon yolğon, şov-şuv va tijorat işiga botib ketgan, sanʼat isteʼdodini arzimas narsalarga sarflab, ijod yölidan adaşgan.

Frosya musiqa institutiga (Gnesinlar nomidagi Davlat musiqa-pedagogika instituti nazarda tutiladi) kirmoqçi böladi, lekin kiriş imtihonlari allaqaçon tugaganini bilib oladi. Institutda bir neça kun ötkazgaç, Frosya maşhur va hurmatli professor Sokolov bilan doimo uçraşib turadi. Professor uçraşuvni bir neça marta ertaga qoldirgaç (aytgan bu iborasi filmning nomiga aylangan), nihoyat uni tinglaşga rozi böladi. Tinglov paytida professor maʼlumoti kam bölgan sibirlik qizda yorqin va öziga xos aşula isteʼdodi, favqulodda kuçli ovoz, şuningdek tuğma ziyolilik va gözallik tuyğusi borligini aniqlaydi. U rahbariyatni köndirişga harakat qiladi, Frosyani istisno tariqasida institutga qabul qilişsin.

Şu paytgaça Nikolay Vasilyeviç ijodda özini topişga behuda urinadi. U qançalik ilgari borsa, özining avvalgi ishi sanʼatga soxta taqlid ekanligiga, ğoyalari ölik va mazmunsiz ekanligiga şunçalik işonç hosil qiladi. Frosya bilan doimiy muloqot, şuningdek döstlari va hamkasblarining tanqidi bu fikrlarni tasdiqlaydi. Uyqusiz keçalardan birida ijodiy inqiroz boşlanganini anglab, haykaltaroş ğazabda ustaxonasidagi barça asarlarini yöq qiladi, faqat bitta — uçinçi kurs işini qoldiradi, uning sözlariga köra, bu ish «haqiqatan ham odamlar uçun qilingan» edi.

Ertasi kuni ertalab Frosya Nikolay Vasilyeviçning xonadonini tark etadi. Professor Sokolovning saʼy-harakatlari bilan u baribir institutga kiradi va yotoqxonada joy oladi. Yölda u talaba Kostya bilan tanişadi, u tez orada uning döstiga aylanadi. Biroq yigit-qiz örtasidagi munosabatlar yurişmaydi, çunki Kostya Frosyaning musiqaga bölgan qiziqişini umuman tuşunmaydi va qabul qilmaydi. Qiz ham u bilan muloqot qilganda uning manfaatlariga çuqurroq kirişga urinmaydi, balki öz maşğulotlari haqida öylaşda davom etadi.

Yarim yil ötadi. Darslardan birida Burlakova ovozini yöqotadi va bir muddat öqişni töxtatişga majbur böladi. Tramvayda u tasodifan Nikolay Vasilyeviç bilan uçraşib qoladi. Ikkalasi bir-birini körib juda xursand bölişadi, suhbat çoğida Frosya haykaltaroşning şu vaqt içida ança özgarganini, hayotdagi köp narsani qayta öylab çiqqanini va, göyo, öz ijodiy yölini topganini bilib oladi.

Davolanib bölgaç, Burlakova institutga qaytadi. Şu kuni Kostya Moskvadan ketadi va qiz u bilan xayrlaşişga ham ulgurmaydi. Yolğiz qolgan kelajakdagi aşulaçi özini butunlay öqişga bağişlaydi, çunki uning uçun «yengil muvaffaqiyatlar davri ötdi», oldinda esa uzoq va sabrli mehnat turibdi.