Der Sieg des Glaubens

1933-yilgaça suratga olingan NSDAP qurultoylari haqidagi filmlar yuqori sifat talablariga javob bermas edi. Buning sababi qisman texnik jihozning zaifligi, şuningdek operatorlar va prodyuserlarning tajriba hamda mahoratining yetarli emasligi edi. Partiya hokimiyatga kelganidan keyin birinçi qurultoy filmini Leni Riefenstahlga topşirilgani buyurtmaçilarning milliy-sotsialistik ğoyalarni tarğib qilişda yuqori sifatga intilganini körsatadi. Gitler uning «Das blaue Liçt» filmidan katta taassurot olgan edi, Gebbels esa Riefenstahlni «barça yulduzlar içida bizni yagona tuşunadigan» deb hisoblardi. Şunday ekan, uning tayinlanişi faqat şu jihatdan ajablantirişi mumkin edi: bundan oldin u hujjatli kino bilan heç qaçon şuğullanmagan edi. Lekin bu janrda debyutant bölsa ham, Riefenstahl Sepp Allgeier, Franz Weymar va Walter Frentz kabi kinooperatorlarning katta tajribasiga tayanişi mumkin edi. «İmonning ğalabasi»dagi eng muvaffaqiyatli sahnalar, ayniqsa, operatorlik ishi bilan boğliq bölib, keyinçalik takomillaştirilgan motivlar şu yerda ilk bor sinab körilgan: ekspozitsiyadagi tong, Gitlerning şaharga kelişi va bozor maydonidagi parad.

Premyeragaça ham «İmonning ğalabasi» «yangi şakl» namunasi sifatida eʼlon qilingan edi. 1933-yil 25-noyabrda «Film-Kurier» gazetasiga bergan intervyusida Riefenstahl şunday degan edi: «Asosiy qiyinçilik şundan iborat edi (…) bu katta harakat filmini ritmik tarzda quriş kerak edi». Marşlar, nutqlar va köriklar keng tomoşabinlarni jalb etişi lozim edi. Natijada «İmonning ğalabasi» partiya tomonidan qurultoy haqidagi kinoreportaj sifatida emas, balki unga mos keladigan badiiy hodisa sifatida maqtalgan birinçi film böldi.