Fort Apache

Heç kutilmaganda, tarix köpinça şarafli va burç hamda nomusga sodiq odamlarni emas, balki öz şon-şuhrati uçun özini va atrofdagilarni xavf ostiga qöyadigan jangovar kişilarni eslab qoladi.

Polkovnik Tersdey Apaçe qalʼasining qömondonligini qabul qildi — ehtimol, çegara hududidagi eng sönggi «teşik». Bu yerda buyuk qabilalar, masalan, siular yoki şeyenlar bilan emas, balki allaqaçon deyarli barçasi rezervatsiyalarga haydalgan apaçelarning qoldiqlari bilan kuraşişga töğri keladi. Bunday joyda qanday qilib şon-şuhrat va jasorat qozoniş mumkin?

Lekin izlagan topadi. Maʼlum bölişiça, apaçelar heç qaçon sindirilgan xalq emas ekan. Ular orasida ham buyuk sardorlar bor, masalan, matbuot haqida gapiradigan Koçis. Va bundan foydalaniş zarur.

Hind sardorlari bilan muzokaraga yuborilgan kapitan York ularga söz berdi: agar qabila Meksikadan AQŞ hududiga qaytsa, hindular bilan faqat tinç-totuv yaşaş haqida gaplaşiladi. U polkovnikning bu borada butunlay boşqaça fikri va çuqur rejalari borligini qayerdan bilsin? Ha, Tersdey hindular bilan gaplaşişga tayyor, lekin ularni hurmat qilişga tayyor emas. Apaçelarga qarşi jangda halok bölişga tayyor, lekin şu bilan birga ulardan şon-şuhratning bir bölagini tortib olişga tayyor. Şaxsiy havaslari uçun deyarli butun polkni yöqotişga tayyor...

Hind köpçilikdan köp marta ustun kuçlarga qarşi telba hujumda halok bölgan, öz burçini bajargan askarlar va ofitserlarni kim vaqt ötib eslaydi? Holbuki, ularni bu qirğinga boşlagan polkovnik milliy qahramon bölib qoladi. Tarix qonunlari şunday.