Just like Heaven

Elizabet Masterson San-Fransiskodagi klinikalardan birida işiga juda masʼuliyat bilan qaraydi, u yerda deyarli sutkasiga 24 soat işlaydi, doimiy ish örnini oliş uçun. Rahbariyat uni deyarli zörlab uyiga jönatişga majbur böladi. Işga bölgan öta ruju tufayli Elizabetning şaxsiy hayoti yölga qöyilmaydi, şuning uçun singlisi Ebbi qizni yigit bilan taniştirişga qaror qiladi. Ebbi özi yigitni tanimaydi, lekin uni eski dösti juda maqtagan. Lizzi bunday uçraşuvga şubha bilan qaraydi, ammo baribir borişga rozi böladi. Haddan taşqari çarçoq tufayli u maşina boşqaruvini yöqotadi va dahşatli avariyaga uçraydi.

Yoş landşaft meʼmori Devid Ebbot yaqinda beva qolgan bölib, uzoq izlanişdan söng nihoyat mos xonadonni topadi — uning öz çiqişi keng tekis tomga olib çiqadi va San-Fransisko körfazi, «Golden Gate» köprigi hamda maşhur qamoqxonasi bölgan Alkatraz oroli manzarasi ajoyib körinadi. Biroq uni hozirça faqat bir oyga ijaraga berişadi — oldingi ijaraçi bilan nimadir yuz bergan, ammo batafsil maʼlumot oliş mumkin emas.

Kutilmaganda maʼlum böladiki, xonadonning boşqa egasi bor — Elizabet ismli arvoh qiz. U xotirasini yöqotgan va qanday qilib ruhga aylanganini eslay olmaydi. Devidni haydaşga urinişlari behuda ketgaç, Elizabet yangi ijaraçining asabini buzişga kirişadi. Devid esa uni quvib çiqariş uçun turli dinlarning ruhoniylarini, turli kultlarning sehrgarlarini, «arvohlar ovçilarini» va boşqalarni çaqirib köradi. Hamma narsa tartibsizlikka aylanadi, to Devid tabiiy savolga duç kelgunça: Elizabet kim, nega uni taʼqib qiladi va nega faqat u uni köra oladi? Vaziyatni aniqlaştirişdan manfaatdor bölgan Elizabet Devidning «tergovi»da faol iştirok etadi va asta-sekin u bilan til topişa boşlaydi.

Dastlab ular qöşnilar bilan gaplaşişga harakat qilişadi, lekin Deviddan oldin xonadonda kim yaşaganini heç kim aniq bilmaydi, çunki oldingi qöşni uyda deyarli körinmagan. Restoranda baxtsiz hodisaga duç kelgan Lizzi birdan şunday vaziyatlarda nima qiliş kerakligini yaxşi bilişini payqaydi (Devid esa uning maslahatlari bilan beçorani qutqaradi, albatta) va oddiy hayotda şifokor bölganini taxmin qiladi. Yoşlar eng yaqin kasalxona qayerdaligini aniqlaşadi — bu «Sent-Metyus» kasalxonasi bölib çiqadi. Ular u yerga borib, Elizabet Masterson avariyadan keyin komaga tuşib, öz bölimida hamkasblari nazorati ostida yotganini bilib olişadi. Oxirgi savol qoladi — nega Elizabetning arvohini faqat Devid köradi? Elizabet öz tanasi bilan kasalxonada qolişga qaror qiladi, Devid esa ketişga majbur böladi.

Singlisining şifokor bilan suhbatidan Elizabet özining sobiq hamkasbi, maqtançoq bekor yurgan doktor Raşton haqida bilib oladi. U avariyadan keyin Elizabetga vaʼda qilingan lavozimni olgan ekan va Ebbiga hayotni saqlovçi apparatlarni öçirişni taklif qilibdi, çunki Lizzi juda uzoq — uç oy — komada yotibdi va undan çiqiş imkoniyati köz oldida erib bormoqda. Elizabet umidsizlikka tuşadi. U Devidning oldiga qaytib, istalgan vaqtda ölib qolişi mumkinligini aytadi. Devid Lizzining singlisi Ebbining oldiga borişga qaror qiladi. Uning işonçini qozoniş uçun Elizabet Devidga faqat u va singlisi biladigan narsalarni aytib beradi. Masalan, Ebbi öz töyidan beş daqiqa oldin sobiq yigiti Jey-Jey bilan öpişgani haqida…

Ebbining oldiga kelgan Devid undan hujjatlarni imzolamaslikni iltimos qiladi, lekin Ebbi ularni allaqaçon imzolagan edi. Şunda u Elizabet bilan muloqot qilayotganini aytadi, lekin Ebbi, kutilganidek, erkakni aqldan ozgan deb öylaydi va bolalari uçun qörqib, oşxona piçoğini oladi va uni çiqib ketişga majbur qiladi. Umidsizlikka tuşgan Lizzining arvohi va Devid uyga qaytib, oxirgi kunni birga ötkazişga qaror qilişadi va sözma-söz gaplaşib, bir-birlariga muhabbatlarini tan olişadi. Inson va arvoh bir-biriga tegişning ham iloji yöq, ammo Elizabet Devid komadagi Elizabetning qölini nozik silaganda, nimanidir his qilganini aytadi. Uning baʼzi tegişlari komadagi tana bilan xonadonida joylaşgan ruh örtasidagi aloqani faollaştiradi.

Ertasi kuni Devid Elizabetning ölimiga yöl qöya olmasligini tuşunadi. U uning tanasini öğirlaşga qaror qiladi va eng yaqin dösti, psixiatr şifokor Jeykobdan yordam söraydi. Jeykobga Devid hamma narsani boşidan aytib bergan, u esa, albatta, heç narsaga işonmagan, lekin sodiq döst bölib qolgan. Kasalxonaga kelişganda, birdan maʼlum böladiki, aynan Jeykob ularga öşa bölmay qolgan uçraşuvni taşkil qilgan ekan — u Ebbining eski dösti va sobiq yigiti bölib çiqadi, talabalik yillarida uni aynan Jey-Jey deb çaqirişgan. Endi Jeykob kasbiy şubhasidan voz keçib, Elizabet yonida ekanligiga Devidga işonişga majbur böladi, çunki töydan oldingi öşa öpişlar haqida haqiqatan ham heç kim bilmagan.

Nega uni faqat Devid körayotgani ayon böladi — ular tugallanmagan ish bilan boğlangan, aynan şu ish Lizzining ruhini «uşlab turadi». Öğrilar tanani olib ketişga harakat qiladilar, lekin ularga buni qilişga qöyişmaydi. Qöriqçilar Devid va Jey-Jeyni uşlab olişadi. Lizzining nafas trubkasi uziladi, yuragi töxtaydi. Devid nima qiliş kerakligini sezgança, uni öpadi. Elizabet hayotga qaytadi. Afsuski, huşiga kelgaç, u Devidni umuman eslamaydi. Umidsizlikka tuşgan Devid ketib qoladi.

Kasalxonadan çiqqaç, Lizzi oxir-oqibat öz xonadoniga qaytadi. U tomga çiqadi va kutilmaganda uzoq vaqtdan beri orzu qilgan boğga tuşib qoladi — bu orzusini bir kuni Devidga aytib bergan edi. Burçakda gul tuvaklari bilan band bölgan Devid turibdi — u buyuk landşaft meʼmori sifatida bu yerga köp marta kelib, Lizzi uçun bu boğni loyihalab, jihozlagan; uning arvohi bir paytlar unga zaxira kalit qayerda turganini körsatgan edi. Lizzi uni qayerdadir körganini aytadi, ammo qayerda ekanini eslay olmaydi. Kalitni qaytarayotganda Devid uning qöliga tegadi, Lizzi esa ötgan voqealarning hammasini eslaydi va ular nihoyat haqiqiy hayotda birlaşadilar.