Love Me If You Dare

Julien Janvierning onasida saraton kasalligi aniqlanadi. Bir kuni u Julienga karusel şaklidagi çiroyli quti berib, bu xazina ekanini aytadi. Julien maktab avtobusi oldiga boradi va bir neça bola Sophie Kowalskini masxara qilayotganini köradi: ular uning narsalarini loyga taşlab, uni «kir polyaçka» deb kinoya qilişadi. Qizning kayfiyatini kötariş uçun Julien unga öz qutisini beradi, lekin şart qöyadi: qutini vaqti-vaqti bilan unga qaytarib berişi kerak. Şunda Sophie unga uni işlab olişni taklif qiladi: avtobusning qöl tormozini böşatib, haydovçi qizning narsalarini yiğiştirib yurgan paytda avtobus haydovçisiz ketib qolsin. Şu tariqa u kamsitganlardan qasos oladi.

Şunday qilib, ular orasida ğalati «jurʼat qilasanmi – qilolmaysanmi» öyini boşlanadi: qutiga ega bölgan kişi ikkinçisiga istalgan vazifani belgilaşi mumkin edi, qutini qaytarib oliş uçun esa şu vazifalarni bajariş kerak edi.

Sophie opasining töyida Julien qurbongoh oldida «yöq» deb aytişga jurʼat etişini eʼlon qiladi. Şuningdek, ikkalasi ham orzusini aytadi: Julien katta bölgaç zolim bölişni orzu qiladi, Sophie esa pirojnoe bölişni.

Julienning onasi kasalxonada uning köz öngida vafot etadi. Dafn marosimida Sophie qabristonga keladi, qabr toşiga çiqib, «La Vie en rose» qöşiğini kuylaydi.

Ön yil ötadi. Julien va Sophie hamon döst bölib, öşa ğalati öyinni davom ettiradilar, faqat vazifalar murakkablaşadi. Yoş juftlik orasida keskinlik paydo böla boşlaydi. Bir kuni janjal paytida Julien Sophieni öpadi, qiz esa «meni sev» deb talab qiladi, Julien esa buni yana bir vazifa deb öylab, «jurʼat qilasan» deb javob beradi. Sophie buning uçun ğazablanib, u bilan janjallaşadi.

Şu orada Julienning otasi öğliga universitetga kirişga tayyorlaniş vaqti kelganini aytadi, öğlining «bu polyaçka» bilan muloqot qilişi va ayniqsa ularning ğalati öyini unga yoqmasligini bildiradi hamda ğazab bilan öğlini onasining ölimida aybdor deb ayblaydi. Yigit otasi bilan qattiq janjallaşib, Sophiening oldiga boradi, lekin qiz uni haydab yuboradi.

Köp ötmay Sophie Julien bilan yana uçraşib, unga muhabbatini izhor qilişga qaror qiladi. U Julienning uyiga boradi, u yerda Julienning otasi qizga bundan keyin kelmasligi uçun pul taklif qiladi. Haqoratlangan qiz pulni uning yuziga otadi, otasi esa uni köçaga itarib çiqaradi. Sophie Julienni kutubxonada topadi: Julien otasining sözlariga quloq solib, imtihonlarga tayyorlanayotgan edi. U Sophieni tinglaşni istamaydi va juda band ekanini aytib, suhbatni bir yildan keyinga qoldirişni taklif qiladi. Ular yana janjallaşadi va Sophie ketib qoladi. U avtobusga ötiradi, Julien esa avtobus ortidan yugurib, uni sevişini baqiradi, lekin qiz uni eşitmaydi.

Ularning har biri öz hayotini bir-biridan alohida yaşay boşlaydi: Julien universitetda öqiydi, Sophie esa erkaklarni almaştirib, kafeda işlaydi va qöşiq darslariga qatnaydi. Bir neça yil ötgaç Julien uning oldiga kelib, uni uçraşuvga taklif qiladi. U yerda u Sophiyni töyiga taklif qiladi, şunday ohangda gapiradiki, göyo unga taklif qilayotgandek. Sophie rozilik beradi, şundan keyingina Julien unga guvoh sifatida çaqirganini va unga kelajakdagi kelinini taniştirmoqçi ekanini tuşuntiradi. Sophie buning taʼsiridan qattiq ezilib qoladi, Julien esa unga şunday deydi: «Esingdami, sen menga oğriq yetkazişga jurʼat qila olmasligimni aytgan eding?… Jurʼat qilaman…»

Sophie töyga quti bilan keladi va Julienga bir paytlar çerkovda «yöq» deb aytişga vaʼda berganini eslatadi. Julien uning provokatsiyasiga berilmaydi va «ha» deydi. Şunda Sophie butun ovozi bilan eʼlon qiladi, Julien unga sodiq bölişga vaʼda bergani uçun nikoh haqiqiy bölişi mumkin emas. Dahşatli janjal boşlanadi, bu jarayonda Julienning otasi u bilan munosabatlarini uzadi. Töy umidsiz ravişda buziladi. Julien va Sophie temir yöl yöli yonida turişadi. Sophie navbatdagi vazifani bajaradi: közlari boğlangan holda relslarda turib poyezd kelişini kutadi. Poyezd yaqinlaşganda u Julienga qaçon çiqib ketiş mumkinligini aytişni söraydi, lekin u jim turadi. Sophie faqat sönggi daqiqada sakrab tuşişga ulguradi. Julien uni poyezd ğildiraklari ostida ölişga qoldirişga tayyor bölganidan qattiq zarbaga uçragan Sophie unga 10 yil bir-birini körmaslik vazifasini beradi. Öşa kuni keçqurun Sophie dösti, istiqbolli futbolçi Sergey Nimov Nimoviçning oldiga boradi va u bilan qoladi.

Aynan 10 yil ötadi. Sophie öşa paytga kelib milliy terma jamoaning aʼzosi va mamlakat faxriga aylangan Sergeyga turmuşga çiqadi. Julien xotini va ikki farzandi bilan yaşaydi, 10 yildan beri otasi bilan gaplaşmaydi va baxtsiz. Uni şu savol qiynaydi: Sophie paydo böladimi, axir vazifa muddati bugun tugaydi. U özi bolaligida orzu qilgan zolimga aylanganini tuşunadi. Oilaviy bayram keçasida unga öşa quti solingan posilka keladi. Julien uydan çiqib, Sophieniki tomon yöl oladi. Sophie uni navbatdagi vazifa bilan kutib turadi: politsiya quvğinidan qoçiş. Julien baxtli: «Şayton Sophie! Öyin yana boşlandi. Sof baxt!» Quvğin paytida u avariyaga uçraydi. Sophie kasalxonaga kelib, u yerda töliq kuygan odamni va uning yonida qutini köradi. U öz aybi bilan Julienga nima bölganini öylab dahşatga tuşadi. Köz yoşlari bilan uyiga qaytadi.

Aslida Julienga heç qanday jiddiy narsa bölmagan: faqat bir neça tirnaliş. Dastlab u öz hazilidan juda mamnun böladi, lekin tez orada hazil juda şafqatsiz ekanini tuşunadi. Asta-sekin Sophie ham Julien uni masxara qilgan bölişi mumkinligini anglaydi va eridan uni yana kasalxonaga olib borişni söraydi. Julien va Sophie yomğir ostida kasalxona zinasi yonida uçraşişadi. U unga «La Vie en rose» qöşiğini kuylaydi. Ular öz turmuş örtoqlariga eʼtibor bermaydilar. Sergey Julienning yuziga uradi va Julien huşini yöqotadi: şu payt uning köz öngidan Sophie bilan munosabatlarining butun tarixi ötadi. Yoş juftlik muhabbatini abadiylaştirişga qaror qiladi va özlarini betonga tiriklayin kömişadi. Şundan keyin tomoşabinga, agar ular bir-biriga yanada mehribon bölib, his-tuyğularini öyinga aylantirmaganlarida, Julien va Sophiening hayoti qanday keçişi mumkinligi, ularning baxtli qarilik yillari qanday bölişi körsatiladi.