Man with a Movie Camera

«Man with a Movie Camera» Vertovning, uning akasi va xotinining «kinoköz» texnikasi bilan olib borgan tajribalarini davom ettiradi. Bu texnika kino tilining keng imkoniyatlarini namoyiş etişga qaratilgan bölib, adabiyot va teatr imkoniyatlaridan tubdan farq qiladi. Vertov işonçi komil edi: insoniy köz ilğay olmaydigan jarayonlarni zamonaviy kino texnikasi qayd etişi mumkin. Kundalik voqelikni çuqur tahlil qiliş vositasi sifatida montaj işlovi va suratga olingan tasvirlarni ritmik «aralaştiriş» körinardi.

Filmning boşida muallifning filmga xos tavsifi beriladi:

Filmning asosiy qahramonlaridan biri kinosuratga oliş apparati böldi. Uning roliga öşa yillarda eng maşhur bölgan frantsuz kamerasi Debrie Parvo ijro etdi. Ixçamligi tufayli u kamerani eng kutilmagan nuqtalardan suratga olişga imkon berdi va «yangi köriş» imkoniyatlarini namoyiş etdi. Animatsiya yordamida ştativdagi kamera «jonlanadi» va filmning yaratuvçilari uçun alter ego bölib qoladi.

Vertov sarlavhalarni adabiy hikoya elementi sifatida rad etdi va maʼnoni faqat kinematografik vositalar bilan yetkaziş usulini oçdi — murakkab vizual qiyoslaş va assotsiativ montaj orqali. Montaj yeçimlarining ziçligi ekranda bir vaqtning özida olti-yettita turli voqea sodir bölayotgandek taassurot qoldiradi, bu esa zamonaviy şahar hayoti şaroitida hissiy taassurotlarning ziçligini aks ettiradi.

Jim Hoberman Vertovning «şaharsozlik simfoniyasi-kaleydoskopini» Joysning «Ulysses» asariga kinematografik ekvivalent deb atadi: vizual qofiyalaş tufayli «har bir kadr u yoki bu assotsiativ qatorga kiritilgan». Kinotanqidçining sözlariga köra, «Man with a Movie Camera» eng köp montaj ulanişlarga ega film nomzodlarining asosiy talabgoridir. Aynan montaj ötib ketayotgan obrazlarni maʼno bilan töldiradi. Inson mehnatini voqelikni özgartiriş jarayoni sifatida uluğlovçi bu madhiyada kinoişlab çiqariş sikli sanoat konveyeri bilan qiyoslanadi, kundalik kunning ritmlari esa hayot va ölim aylanişiga öxşatiladi.

Vertov tomoşabinlarni kinematografçilar örniga özlarini qöyib körişga taklif qiladi, kino tasvirni (va, natijada, atrofdagi dunyoni) ijodiy idrok etişga çaqiradi. Film davomida eʼtibor doimo şunga qaratiladi: kinooperator va montajçi nafaqat qayd etadi, balki özlarini örab turgan voqelikni qayta quradi.

Film sukut saqlagan, garçi uning kinoteatrlarda namoyiş etilişi jonli musiqa bilan hamroh bölgan bölsa-da. Zamonaviy qayta naşrlar uçun öndan ortiq saundtrek yaratildi. XX asr oxiri va XXI asr boşlarida filmga ovoz yölini Alloy Orçestra (1995), Biosphere (1996), In The Nursery (1999), The Cinematic Orçestra (Man with a Movie Camera, 2002), Maykl Nayman (2002) va boşqa köplab musiqaçilar yaratişda iştirok etdi.