One Day in September

Hujjatli film Myunxen turizm byurosining reklamasi bilan boşlanadi: unda çiroyli yoş qiz dunyoni Olimpiada öyinlari poytaxti bölgan şaharga taşrif buyurişga taklif qiladi. Söngra tomoşabinlarga baʼzi öldirilgan sportçilarning xotinlari bilan intervyular namoyiş etiladi, jumladan, şermak murabbiyi Andre Spitserning bevasi Anki Spitser bilan. Filmda, şuningdek, tirik qolgan terrorçi Jamal al-Gaşi bilan birinçi marta maʼlum bölgan intervyu ham bor. Afrikada yaşirinib yurgan al-Gaşi ekranda kepka va quyoşdan saqlovçi közoynakda çiqadi, uning yuzi biroz xiralaştirilgan.

Hozirgi kunda Öyinlarning turli kadrlari tasvirga olinmoqda va Myunxen Olimpiadasidagi xavfsizlikning zaifligiga eʼtibor qaratilmoqda. Terrorçilar hujumga tayyorgarlikni kuzatadi; al-Gaşi esa u va boşqa iştirokçilar Ğarbiy Germaniyaga hujum uyuştiriş uçun yölga çiqişdan oldin Liviyada tayyorgarlikdan ö‘tganini aytadi.

Hujum al-Gaşi hamda Germaniya xavfsizlik xizmatining baʼzi xodimlari tomonidan tasvirlanadi. ABC telekanali jurnalisti Jim Makkeyning olingan kadrlari ABC jurnalisti Piter Jenningsning audio lavhalari bilan aralaştirilib, voqealar sodir bölayotgandek taassurot uyğotadi. Germaniyaning maxsus antiterror guruhi GSG 9 asosçisi general Ulrix Vegener ham film suratga olinayotganda intervyu bergan va uning, göyo, mavzuga yengil-elpi munosabati keskin tanqid qilingan.

Film ömemlar ozod qiliş operatsiyasi yomon rejalaştirilgan va notöğri ötkazilganini isbotlaşga harakat qiladi. Masalan, samolyot bortidagi Germaniya politsiyasi markaziy qömondonlik bilan maslahatlaşmasdan missiyadan voz keçişga ovoz bergan, snayperlar esa tayyorlanmagan va noqulay joylaşgan edi. Filmning mualliflari agar Germaniya hukumati yaxşiroq tayyorlanganida sportçilarni qutqariş mumkin bölardi, deb hisoblaydi. Aeroportdagi yakuniy otişmada iştirok etgan Mossadning sobiq direktori Tsvi Zamirdan esa muvaffaqiyatsiz qutqaruv haqidagi fikri söralgan. Film oxirida halok bölgan isroilliklar va falastinliklarning suratlari Deep Purple guruhining «Child in Time» qöşiği ostida körsatiladi.

Filmda, şuningdek, 1972-yil 29-oktabrda Lufthansa samolyotining egallanişi va keyinçalik garovga olinganlar evaziga «Qora sentyabr»ning omon qolgan uç aʼzosini ozod qilinişi Germaniya hukumati tomonidan amalga oşirilgan, deb taʼkidlanadi. Hukumat esa sud jarayonida operatsiyaning kamçiliklari oçiq bölişini istamagan.

Film çiqqanidan keyin kinotanqidçi Rocer Ebert uni tavsiya qiluvçi şarh yozdi va filmning «diqqatni tortişi, hayajonlantirişi va tomoşabinni öziga jalb qilişi»ni aytdi. «Şu asosda, şuningdek, u öz içiga olgan yangi maʼlumotlar tufayli uni tavsiya qilaman», deb yozdi u. Şuningdek, u Makdonaldning filmga ajoyib tadqiqotni kiritganini va nemislar hamda Xalqaro Olimpiada qömitasi inqirozni qanday boşqarganini körsatganini taʼkidladi. Şu bilan birga, Ebert filmning uslubini va «didsiz xulosa»sini tanqid qildi — bu halok bölgan qurbonlarning öqqa tutilgan kadrlari va jasadlari suratlarining musiqa ostida yiğilgan qismi edi. U «Oskar» mukofotini olganidan keyin ham tanqidni davom ettirdi va prodyuser Arthur Cohn öz filmlarini faqat taklif etilgan kiçik guruh odamlarga namoyiş etişni ataylab çeklayotganini aytdi, çunki Akademiyaning hujjatli va xorijiy filmlar böyiça qoidalari ovoz berişga faqat nominatsiyadagi barça filmlarni körgan aʼzolarga ruxsat beradi. «Körganlarni çeklaş orqali Cohn ovoz beriş havzasini qisqartiradi va öz imkoniyatlarini yaxşilaydi».

«Qardoşni saqlaş» va «Yöqotilgan jannat» hujjatli filmlari rejissyori Joe Berlinger Ebertga qöşilib, Arthur Cohnning filmlarni namoyiş etiş usulini tanqid qildi, lekin muammo Akademiya qonunlarida ekanini taʼkidladi: «Akademiyada hujjatli kinoni boşqa har qanday toifadagi filmdek köradigan hujjatli bölim bor ekan, hatto yaqinda vaziyatni yaxşilaşga uriniş bölgan bölsa ham, heç narsa özgarmaydi».