Padmavati (film)

XIV asrning boşida Mevar hukmdori Ratan Singx malika Padmavati ov qilişga çiqqanida va uni tasodifan jarohatlab qöyganida uçraşib qoladi. Brahman Raghav Çetan ularni duo qiliş uçun taşrif buyuradi va Padmavati aqlini ayyor topişmoqlar bilan sinab köradi. Keçasi mehmon Padmavati va uning eriga ayğoqçilik qiladi, buning uçun qoidalarga köra, qatl qilinişi kerak, ammo Padmavati uni keçiradi va brahmanni haydab çiqarişlarini buyuradi. Brahman esa butun şaharni laʼnatlaydi va agar undan keçirim söramasalar, ölim bilan tahdid qiladi.

Şu vaqtda, Dehlidagi harbiy boşliq Ala ad-Din sultonning qiziga uylanadi va keyinçalik hokimiyatni egallab, Dehli sultoni böladi (u Sultonning öz xizmatkori şaxsan sulton hadya qilgan Malik Kafurning qöli bilan Sulton qöriqçilarini öldiradi va u Iskandar Zulqarnaynga öxşab, Gefestion kabi uning sevgilisiga aylanadi va Sultonni öz qöli bilan öldiradi). Öz uyida qudratli va ayyor Ala ad-Din Xilji tunda nay çalayotgan sayohatçi Çetanni qabul qiladi. Brahman Mevarda sodir bölgan voqeadan jahli çiqib, agar Sulton bir ayolni yutib olsa, Iskandar Zulqarnayn kabi butun dunyoni zabt etişini başorat qilib, Padmavatining gözalligi va aqlini tasvirlaydi. Başoratiga işonib Sulton Mevar hukmdori va uning xotinini tuğilgan kuniga mehmonga taklif qiladi, lekin Ratan Singx uning taklifini rad etadi. Şunda Sulton unga qarşi uruş eʼlon qiladi va qöşin boşida Mevar poytaxti Çittorgarhga yuriş qiladi.

Şahar uzoq vaqt qamal ostida qoladi, Mevarning ittifoqçilari Dehli sultonidan qörqqani tufayli şaharga yordam berişdan boş tortadilar va şaharda bir haftalik oziq ovqat qoladi. Şunga qaramay, Xoli, ranglar bayrami Mevarda nişonlanadi. Ammo duşmanlar lagerida qiyinçiliklar yuzaga keladi: Ala ad-Din askarlari tungi öqlar bilan hujumdan keyin çodirlari yonib ketganidan va çölda suv yetişmasligidan, zaxiralari tugaganidan umidsizlikka tuşib qolişadi. Sulton öz odamlarini olovli nutq bilan ilhomlantirişga muvaffaq böladi, lekin u tez orada sulh zarurligini tan oladi va şaxsan uçraşişni taklif qiladi. Ratan Singx, öz fikriça, duşman uçun imkonsiz bölgan şartlarni qöyadi: armiyaning Dehliga qaytişi va şaharda qurolsiz va qöriqçilarsiz uçraşuv, ammo Padmavati bularning barçasi ayyor reja ekanligiga işonadi, çunki Ala ad-Din yölda va qamalda olti oydan köproq vaqt ötkazdi, bu şunçaki çekinişga qodir emasligini anglatadi. Ammo tösatdan Ala ad-Din uni Padmavati bilan uçraşişga yaqinlaştiradigan har qanday şartlarga rozi böladi. Ikki hukmdorning uçraşuvida Ala ad-Din özini şubhali tutadi: u şaxmat öyini paytida poytaxtning gözalligi haqida eşitganini aytadi (sönggi daqiqada u garçi u Padmavati haqida gapirgan bölsa ham, nutqni poytaxtga qiyoslab talqin qiladi) u malikani ham tilga oladi. Ammo u töğridan-töğri Padmavati bilan uçraşişni söraganida, u rad javobini beradi. Padmavati uçraşuvga rozi böladi, çunki bu bilan u uruşdan qoçib, begunoh odamlarning hayotini saqlab qolişi mumkin edi. Podşoh uning qaroridan mamnun bölmasa-da, uni işontira olmadi – Sulton uni bir neça soniya quyoş nurida, parda va tutun lagan ortiga yaşiringan holda köradi.

Uning mexmondorçiligaga uni özining şahar taşqarisidagi lageriga taklif qiladi. Ammo Padmavati bunday tavakal qilmasdan bu taklifni rad qilişini söraşiga qaramasdan rozi böladi agar rad etsa, uni şaʼni bulğanadi deya takidlaydi. Taklif aslida tuzoq böladi. Padmavati yuzini körolmaganidan norozi Ala ad-Din podşohni Maverdan Dehliga olib ketadi Padmavati orqalaridan borişini maqsad qiladi.

Qirolning onasi saroyning barça ayollarini töplaydi va ularning oldida Padmavatini uning gözalligi uçun haqorat qiladi, çunki qirol uning deb öğirlab ketilgan edi. U Padmavatidan sultonning talablarini bajarişini talab qiladi, lekin ayollar Padmavatining şaʼni bundan ham baland ekanligini, agar şaharga tahdid bölsa, öz qadr-qimmatini himoya qilib, özlarini olovga taşlaşni maʼqul körişlarini aytib, Padmavati uçun turişadi. Ammo Padmavatining özi Dehliga borişga rozi bölib, hatto xudolar ham jinlarga qarşi kuraşiş uçun osmondan tuşişini va u şunçaki şahar devorlarini tark etadigan ölik odam ekanligini aytdi. Padmavati öz şartlarini qöyadi: uning mulozimlaridan 800 nafar xonim u bilan birga keladi, erkaklar uçun ötiş joylari ularning xonalariga yopiladi va avval u ozod qilingan eri bilan, keyin esa Sulton bilan uçraşadi. Ala ad-Din uning barça şartlarini qabul qiladi. Padmavatining oxirgi talabi şundaki, u Brahman Raghav Çetani boşini olmagunça yuzini oçmasligini aytadi. Brahmanning dahşatga solib, Ala ad-Din bu talabni qabul qilib, unga duşmanning boşini sovğa sifatida yuboradi. Ilgari Padmavatining aql-zakovati va ayyorligiga şubha bilan qaragan qirolning harbiy boşliqlari endi unga sözsiz işonib, hamma narsada unga böysunişga qasamyod qiladilar.

Ala ad-Din tomonidan öldirilgan avvalgi sultonning jiyani oqşom bayramida hokimiyatni egallaşni rejalaştirgan – zaharlangan öq sultonga qaratiladi va u huşidan ketib qoladi. Özining ğalabasini oldindan nişonlab, u öz qoşini bilan maqtanib, Sultonga juda yaqinlaşadi, buning uçun Ala ad-Din uni darhol böğib qöyadi. Padmavati keçqurun keladi, lekin bomdod namozi paytida – barça soqçilar va Sultonning özi band bölganda saroyga kiradi. Malik uni kutib olişga çaqiriladi, lekin Sulton Padmavatining yonida bitta erkakni körmaslik uçun Padmavatini xotini Mehriniso kutib olişini maʼqul körib, rad etadi. Mehriniso Padmavati va Ratanga yaşirin yölak orqali Dehlini tark etişni taklif qilib, ularga yordam bermoqçi böladi, lekin Ratan birinçi navbatda Sultonni körişni xohlaydi. Ala ad-Dinni yarador va qurolsiz holda körib, u özining axloqiy qoidalarini hisobga olgan holda unga hujum qila olmaydi, lekin undan keyin jangda uçraşişni vaʼda qiladi. 800 nafar qizdan iborat Padmavati mulozimlari aslida Sulton qöşini bilan jangga kiradigan olib kelingan qöşin bölib çiqadi. Jangda Padmavatining akasi ölib, ularning çekinişiga imkon beriş uçun qoladi. Qirol va malika saroydan yaşirin yölak orqali çiqib ketişadi. Ğazablangan Ala ad-Din Mehrinisoni xiyonati uçun zindonga taşlaşni buyuradi, bunga javoban imperator unga barça orzulari amalga oşişini tilaydi, faqat bittasi – Padmavatini qölga kirita olmasligini tilaydi.

Ratan Singx va Padmavati Çittorgarxaga qaytadilar, u yerda Padmavati mabuda sifatida kutib olinadi. Ğazablangan Sulton qöşin yiğadi va şaharga oldinga siljiydi va yana qöşin töplaydi. Şahar vayron bölişidan oldin u öz şartlarini bajariş uçun faqat bir keça beradi. Mevarning jangçilari uruşga ketişadi. Padmavati oxirgi iltimos bilan eriga murojaat qiladi – u olovda öliş huquqini olişni xohlaydi. Ala ad-Din kun böyi, keçasi va tong otgunça jazirama quyoş ostida kutadi, darvoza oçilib, Padmavatini körgan onni ötkazib yubormaslikka harakat qiladi, lekin bu sodir bölmaydi. Jang boşlanadi, şaharga yangi qurollar, halokatli taʼsir körsatadigan olovli katapultalar bilan hujum qilinadi. Ratan Singx Padmavati bilan xayrlaşadi. Şahar devorlari qulaş xavfi tuğilganda, u Sulton bilan yolğiz otda çiqadi. Ratan sultonni yaralab, qurolsizlantirişga muvaffaq böladi, ammo hal qiluvçi zarbadan bir lahza oldin duşman askarlari barça jangovar qonunlarni buzgan holda uni orqa tomondan otib taşlaydi. Ölimidan oldin podşoh sultonni insofsizligi uçun qoralaydi va unga faqat bitta qoida bor – ğalaba qozoniş, deb javob beradi. Qöşinlar şiddatli jangda töqnaşadi.

Bu vaqtda Padmavati barça ayollarni şaharning içki xramga töplaydi. Erkaklari ölsa, ayollar Çittorni şarmanda qilmaydi, şahid bölsa, duşmanlari bu uruşda ğalaba qozona olmaydi, deydi. U erkaklarga ergaşiş, öz şaʼnini saqlab qoliş va nihoyat Ala ad-Dinni şarmanda qiliş uçun öz-özini yoqişning muqaddas olovini yoqişni buyuradi, çunki tanasini olişni istaganlar hatto soyasini ham olmaydilar. Podşohning ölimi haqida xabar kelganda, u qalʼa darvozalarini yopişni buyuradi. Sulton vayron bölgan şaharga şoşiladi, ayollar muqaddas olovni yoqişadi. Ularning har biri maxsus zahar oladi. Ala ad-Din şaharga yuguradi, u yerda köplab ayollar uni kutib oliş uçun çiqib, unga issiq kömir törlarini taşladilar va askarlarni olovli devor bilan keçiktiradilar, oxirgi ayollar esa muqaddas suv omborini aylanib çiqiş bilan marosimni yakunlaydilar. Padmavati qölida erining kaftlari izlari bölgan matoni olib yuradi, olov oldida u maʼbuda sifatida şaraflanadi. Yuzlab şahar ayollari Padmavati ortidan muqaddas olovga yugurişadi, Ala ad-Din esa uni köriş uçun şahar devorlari böylab behuda yuguradi. Signalga köra, taşqarida qolgan ayollar hovliga çekinib, darvozani qulflab, sönggi soniyada kuçsiz Ala ad-Dinni surib taşlaşadi. U heç qaçon uning yuzini körmaydi.