Po Zakonu

Aleksandra Xoxlova — Edit Nelson

Sergey Komarov — Gans Nelson, Editning eri

Vladimir Fogel — Maykl Dennin, jinoyatçi

Porfiriy Podobed — Datçi

Pyotr Galadjev — Xarki

«Rejissyor filmning qöyilişiga zörğa erişadi: studiyada bitta dekoratsiyada uç aktyor bilan film suratga oliş va şu bilan birga tomoşabin eʼtiborini uşlab turiş mumkinligiga heç kim işonmaydi».

«Suratga oliş juda oğir keçadi. Guruh har kuni keçki yettidan ertalabki sakkizgaça işlaydi — sovuqda, muzdek suvda. Aktyorlar isitilmaydigan kulbada isinadi va jismoniy oğir şaroit tufayli ularga beriladigan toza spirtni oz-ozdan içib, kolbasali sendviçlarni yuvişadi. Haqiqiy drama köz öngida sodir böladigan kulba Moskva daryosining yarim orolçalaridan birida qurilgan bölib, bahorgi toşqin paytida u doim suv ostida qoladi. Öşa yili bahor kelişi bilan kutilmaganda toşqin boşlanadi va suv kulbani tobora köproq bosib oladi. Operator Kuznetsov kamerani bilan har ön daqiqada orqaga çekinadi. Apparat doim suvda turadi, rejissyor va operatorni hatto baland ov etiklari ham qutqarmaydi. Yirik planni suratga olişda Fogel ikki yarim soat davomida brandspoyt va sunʼiy şamol ostida muzda boğlangan holda yotadi. Apparatura simlari höl bölib, aktyorlarni tez-tez elektr toki urardi. Keyinçalik Xoxlova «elektr tok unga tajribalarni yaxşiroq his qilişga yordam berganini» aytadi. Suratdan suratga guruh kostyumlarni quritişga ulgurmaydi. Poyabzalni tezroq quritiş uçun uni issiq suli bilan töldirişni öylab topişgan».

Film ekranga çiqqaç, uni unçalik yaxşi qabul qilişmadi. «Tanqidçilarning bir qismi filmni keng tomoşabin uçun «juda nozik» deb topdi. Matbuotda tanqidçilarning filmga oid kinoya bilan yozilgan munozaralarini topiş va quyidagilarni öqiş mumkin edi: «Bu film — uzluksiz sadizm, isteriya, çangal, teatr-gignol, nozik azob-uqubat». Va yana: «Şklovskiy va Kuleşov kabi qattiqqöl formalistlarni bu syujet öziga tortgani tabiiy, çunki unda «qonun» qançalik yomon narsa ekani va bu yovuz amakiga boğlangan odamlar qançalik baxtsiz bölib qolişi haqidagi kiçik anarxistik ğoyani uşlab oliş mumkin»».

Italiyalik kino nazariyotçisi va tarixçisi Guido Aristarko bu asarni «Kuleşovning eng yaxşi asari» deb hisoblaydi. Fransuz kinoşunoslari M. Bardeş va R. Brazillax fikriça, bu film va «Ölim nuri»dan olingan baʼzi sahnalar «rus kinosi rivojlanişi uçun Griffit va Insning ayrim sahnalari amerika kinosi tarixi uçun qançalik muhim bölsa, şunçalik muhimdir» (Bardeç et Brasillaç, Histoire du cinema, Denoel et Steele, Paris, 1948). L. Mussinakning quyidagi fikri ham xarakterlidir: «Kuleşov kinoning haqiqiy maʼnosini oçişga urinib, uni heç qaçon erişa olmadi. Buning isboti — «Qonun böyiça». Ammo şuni eʼtirof etiş kerakki, ölim sahnasi va filmning finali sovet kinosida Insning amerika kinosi tarixidagi ayrim sahnalari egallagan örinni egallaydi» («La cinema sovietique», Librairie Gallimard, Paris, 1928).