"Nonuşta" klubi

The Breakfast Club («Клуб „Завтрак“») — Amerikalik ösmirlar uçun komediya-drama, 1985-yil, rejissyor va ssenariy muallifi John Hughes. U «Sixteen Candles», «The Breakfast Club», «Ferris Buellerʼs Day Off» filmlaridan iborat trilogiyaning ikkinçi qismi.

Bu John Hughesning rejissyor sifatidagi ikkinçi filmi bölib, aksariyat tanqidçilar uning eng yaxşi asari deb hisoblaydi. 1 mln dollarlik kiçik byudjetga qaramay, film taxminan 51 mln dollar yiğdi va rejissyor hamda ijroçilarga şuhrat keltirdi.

Film beş nafar maktab öquvçisining bir neça soatlik hayotini hikoya qiladi. Intizomiy jazo sifatida ular dam oliş kunini maktab devorlari içida ötkazişga majbur böladilar. Turli maktab ijtimoiy guruhlarida bölganlari uçun odatdagi şaroitda ular muloqot qilmaydi. Birga ötkazilgan kun davomida bahs-munozaralar va oçiq suhbatlardan söng ösmirlar bir-biriga yaqinlaşadi.

Tanqidçilar filmni ikkiyoqlama qabul qildi, ammo uzoq yillik turğunlikdan söng yoş kino janrida yangilik bölgan, şuningdek boşlovçi rejissyorning yetuk uslubini — yoş aktyorlar bilan işlaş mahoratini va aniq montajni qayd etdi. Salbiy baholar yakuniy qism va ssenariy mantiqiga töliq mos kelmaydigan, ota-onalarni antiqahramonga aylantiruvçi salbiy munosabatga qaratildi. Aktyorlik öyini, xususan Judd Nelson va Ally Şeedy ijrosi ham tanqidçilar tomonidan maʼqullanmadi.

«The Breakfast Club» ösmirlar orasida kultga aylangan voqea böldi va köplab taqlidlarga sabab böldi. Film önlab yillar davomida ingliz tilidagi yoş kino janrining rivojini belgilab berdi. Filmning muvaffaqiyati tufayli ijroçilar «Brat Pack» nomi bilan maşhur bölgan yetakçi yoş amerikalik aktyorlar guruhiga kirdi. Şuningdek, filmga maxsus yozilgan asosiy musiqiy mavzu, Simple Minds guruhi ijrosidagi «Donʼt You (Forget About Me)» ham maşhur böldi.

1979-yilda Leo Burnett agentligi xodimi John Hughes reklama biznesini tark etib, özini töliq kinoga bağişlaşga qaror qildi. Şundan oldin u bir neça yil davomida National Lampoon jurnali uçun sketçlar va hazil şou matnlarini yozgan edi. Hughesning ssenariyçi sifatidagi debyut filmlari «Vacation» va «Mr. Mom» matbuotda yaxşi baho oldi va kassa muvaffaqiyatiga erişdi. Hamkasblari uni tijoriy sezgisi uçun hazil bilan «Midas» deb ataşgan. Erişganlariga qaramay, John öz ssenariylarining amalga oşirilişidan norozi edi. U özi rejissyor bölişni xohladi, garçi heç qanday professional tajribaga ega bölmasa ham. «Mr. Mom» filmida rejissyorlik örindiğiga imkoniyat paydo bölgan edi, ammo prodyuserlar talab qilgan Kaliforniyaga köçişdan John boş tortdi. Hughes kinoni faqat Gollivudda suratga oliş şart emas deb hisoblardi. U Miçiganda, kam taʼminlangan oilada tuğilib ösgan va Amerikaning «yuragi» bölgan Örta Ğarbning bunga mos kelişini öylardi. Hughes eslaşiça, «The Breakfast Club»ning ixçam, minimalistik tuzilişi uning rejissyorlik tajribasi yöqligi va murakkab dekorasiyalarda yoki oçiq havoda kamerani qanday qöyişni yomon tasavvur qilişi bilan ham belgilangan.

Kelajak filmi nomi Hughes döstining öğli sözlarini tasodifan eşitgandan keyin paydo böldi. New Trier High School maktabida öquvçilar orasida «Breakfast» klubi deb, Amerika taʼlim tizimida qabul qilingan, qoidabuzar öquvçilarni butun dam oliş kuni maktab binosida qoldirib, aybini anglatiş jazosi — detention atalgan. Ehtimol, bu nom 1930—1960-yillarda AQŞda juda maşhur bölgan xuddi şu nomli radioeşittiriş asosida paydo bölgan. Ssenariy qisman rejissyorning maktab xotiralari asosida yaratilgan. Direktor yordamçisi Vernon obrazi uning maktabidagi kuraş böyiça murabbiyga juda öxşaş edi. Personajning ismi, Richard Vernon, ehtimol, «Hard Dayʼs Night» — Hughesning sevimli filmi, unda epizodik rol öynagan britaniyalik aktyor Richard Vernon ismidan olingan.

Kelajak filmini kiçik kompaniyalar A&M Films va Channel Production prodyuser qildi. Tarqatuvçi studiya Universal Pictures böldi. 1982-yilda Ned Tanen Universal studiyasi vitse-prezidenti lavozimini tark etib, Channel Production mustaqil prodyuser kompaniyasini taşkil etdi. 1970-yillarda Tanen ismi yangi yoş filmlar tölqinining paydo bölişi bilan boğliq edi: «American Graffiti» va «The Menagerie». Hughesning yoş trilogiyasi ustidagi ish taxminan bir vaqtda — 1982-yilda boşlangan. Hughesning sözlariga köra, «The Breakfast Club»ning birinçi varianti va boşqa dastlabki ssenariylarni u bir hafta oxirida yozgan. Jon işçi nomi Detention bölgan materialini körsatgan barça odamlar bu ajoyib pyesa, ammo film emas deyişgan. Faqat Ned Tanen Hughesga imkoniyat berişga va loyihani amalga oşirişga yordam berişga qaror qildi. Keyinçalik John Nedni eslab, uni studiya tizimining «öljasi» bölişiga yöl qöymagani uçun minnatdorçilik bildirdi, Universal rahbarlari ssenariyni kulgisiz va sotilmaydigan deb hisoblaşganda ham. U yangi film uçun tajribali kadrlar topişda ham yordam berdi va aktyorlarni tanlaş mutaxassisi Jackie Burç, montajçi Dede Allen, kostyumer Marilyn Vance jalb qildi.

Filmni A&M Films kompaniyasi işlab çiqariş bazasida yaratişdi, bu kompaniya uçun «The Breakfast Club» atigi ikkinçi loyiha edi. «Vacation» ssenariysi A&M prodyuser kompaniyasi vakili Andrew Meyerning eʼtiborini tortdi va unda yaxşi taassurot qoldirdi. U Jon Hughes bilan uçraşib, unda şunga öxşaş biror narsa bor-yöqligini söradi. John sönggi işlarini körsatdi, ammo filmlarni özi rejissyorlik qilişni xohlaşini bildirdi. Meyer (özi ham öşa paytda prodyuser sifatida ilk qadamlarini qöyayotgan edi) bu sözlarni şubha bilan qabul qildi. «Bu yigit hatto kamera qaysi tomondan filmga olişini ham bilmaydi», — deb öylab qöydi u. Biroq Jonning öziga xos şaxsi, ğoyasini «sotiş» qobiliyati va ssenariylari taassurot qoldirardi. A&M imkoniyat berişga qaror qildi, taxminan 1 mln dollar byudjet ajratib, Universal bilan filmlarni tarqatiş böyiça kelişib oldi. Rejissyorning ikkala debyut filmi ham bir xil prodyuserlar guruhi tomonidan suratga olingan. Universal studiyasi vakillari «Sixteen Candles» köproq istiqbolli deb hisobladi va u birinçi bölib işga tuşirildi. Komediya 1984-yil may oyida ekranlarga çiqdi, öşa paytda «The Breakfast Club» postprodakşn bosqiçida edi. «Sixteen Candles» prokatda yetarli darajada muvaffaqiyatli böldi va yaxşi matbuot oldi.

Hughes ssenariy yozayotgan paytdayoq aktyorlarni tanlay boşladi. Dastlab u Bender va Claire asosiy rollariga John Cusack va Virginia Madsenni rejalaştirgan edi. Keyin rejalarga özgartirişlar kiritildi. Oldingi filmning boş qahramoni, Johnning ilhomçisi deb atalgan Molly Ringwald tanlovi uning oldingi filmdagi muvaffaqiyati bilan belgilab qöyilgan edi. Rejissyor 15 yoşli qizil soçli qizni uning debyut filmi «Tempest»da payqagan. U Hughesga şunçalik taassurot qoldirdiki, u qizning suratini doimo ish stoli ustida saqlagan. Claire rolining boşqa nomzodlari orasida Laura Dern va Robin Wright ham körib çiqilgan, ammo ular sinovdan öta olmagan. Anthony Michael Hall ham oldingi birgalikdagi işdan kelgan. Ally Şeedy «Sixteen Candles» filmidagi boş qahramonning opasi rolini sinab körgan, ammo öşanda tanlovdan ötmagan edi. Aktyorlar tanlanayotgan paytda u Britaniyada «Oxford Blues» filmida suratga olinardi. Hughes u bilan telefon orqali boğlanib, ssenariyni yuborgan va uning qahramoni filmning birinçi yarmida gapirmasligini oldindan ogohlantirgan. Aktrisa barça şartlarga rozi böldi.

Barça yoş aktyorlar nisbatan maşhur edi, bu ularning birinçi filmi emas edi, ammo ular hali birinçi qatorli yulduzlar emas edilar. Maşhur ijodiy sulola vakili Emilio Estevez öşa vaqtga kelib «The Outsiders» va «The Repo Man» filmlarida muvaffaqiyatli rollarga ega edi. Dastlab u Benderning rolini sinab körgan. Hughes Emilio «sportçi» rolisiga eng mos keladi deb hisobladi. Ssenariyga köra u futbolçi edi, ammo Emilio jismoniy jihatdan mos kelmadi va uning roli kuraşçiga özgartirildi. Aynan Emilio uçun boşqa şaharda suratga oliş oğir sinov böldi. U allaqaçon oila boşliği edi va karyerasi uçun homilador xotinini taşlab ketgan edi. Öz obrazida — uzun plaş, şarf va botinkada — Judd Nelson sinovlarga aynan şunday çiqdi. Bender rolini Nicolas Cage va John Cusack ham sinagan. Cage ijodiy doiralarda obröli edi va studiya kattaroq nomlarni körişni xohlardi, ammo Hughes «Fandango» filmidan tanilgan Judd Nelson nomzodini qatʼiy turib oldi. Judd «maktab öquvçilari» orasida eng yoshi katta edi — suratga oliş paytida unga 24 yoş tölgan edi.

Direktor yordamçisi Vernon rolini Paul Gleason oldi, u asosan jinoiy seriallardagi rollari bilan tanilgan edi. Farroş Carl obrazi suratga oliş boşlangandan keyin paydo böldi. Bu rol uçun komediya aktyori Rick Moranis ham sinovdan ötdi. U taşabbus körsatib, rolni kuçli rus aksentida ijro etişni taklif qildi va sinovga soxta oltin tişlar bilan keldi. Bunday erkinliklar prodyuserlarda keskin salbiy reaksiya uyğotdi. Moranis sinovi qoniqarli bölmadi, garçi dastlab uning nomzodini Ned Tanen qatʼiy qöllab-quvvatlagan edi. Hughes farroş obrazining zarurligini himoya qildi va oxir-oqibat rol John Kapelosga berildi.

Suratga olişdan oldin rejissyor ijroçilarga uç hafta tayyorgarlik vaqti ajratdi. Bunday yondaşuv 1980-yillarda keng tarqalgan edi, garçi zamonaviy Gollivud standartlariga köra bu befoyda vaqt sarflaş hisoblanadi. Tayyorgarlik teatr spektaklini repetitsiya qilişga öxşardi. Aktyorlar doira bölib ötirib, dialoglarni öqir va öz replikalarini muhokama qilardi. Suratga olişdan oldin va suratga oliş davomida Hughes yoş aktyorlar bilan maydonçadan taşqarida köp vaqt ötkazdi, ularni uyiga taklif qildi. Ayniqsa Molly va Anthonyga eʼtibor qaratdi; Anthony 16 yoşida filmda boş rol olgan edi. U Molly bilan Çikagodagi jazz kontsertlariga borar, his-tuyğular, musiqa va kino haqida suhbatlaşardi. Ular köp umumiy narsalarni topdilar, jumladan, britaniyalik pop madaniyatiga bölgan muhabbatni. Ota-onasi ajraşgan Anthony tez-tez Hughesning uyida tunab qolardi. Bundan taşqari, qonunga köra, ösmir aktyorlar suratga olişda kuniga 4 soatdan köp işlay olmasdi. Keyin ularning örnini imkon qadar dublyorlar bosardi.

Aktyorlarga film odatiy yengil ösmirlar komediyasi emasligini, balki jiddiy ekanini ogohlantirib, rejissyor körsatma berardi: «Film prokatda muvaffaqiyatsiz bölsa ham, uyalişingizga heç qanday sabab yöq. Biz hayotning oniy suratini oldik». Yaqinda ötgan maktab tajribasi obrazga kirişga unçalik yordam bermadi, deb eslardi Shiди: «Öşanda men körinmas bölişni xohlardim. Maktabdan yoqimli xotiralarim yöq edi… Buni yana boşdan keçiriş dahşatli edi». Boş rollarning uç nafar ijroçisi yigirmadan oşgan edi va ular uzoq vaqt oldin maktabni tugatgan edilar. Şuning uçun Hughes ularning hammasi «yaşirin tarzda» haqiqiy yakunlovçi sinf öquvçilari sifatida röyxatga olinişiga kelişib oldi. Şunga qaramay, aktyorlar yetarliça tanilgan edi va tez orada «foş» bölib qolişdi.

Filmni suratga oliş 1984-yil martida boşlandi. Suratga oliş davri 32 kun davom etdi. Oldingi filmdagidek, asosiy suratga oliş maydonçasi Des Plaines (Illinoys) şahridagi Maine North (en) öquv muassasasi böldi. Mahalliy futbol jamoasi zaxira sport zali sifatida işlatgan taşlandiq maktab 48 ming dollarga ijaraga olingan. Dekoratsiyalar katta ikki qavatli kutubxona öquv zali uslubida bezatildi. Film operatori Thomas Del Ruth eslaşiça, hammasi bor-yöği bir kunda qurilgan. Kitoblar Çikago jamoat kutubxonasining hisobdan çiqarilgan fondidan olingan. Umumiy kadrlarni jonlantiriş uçun markazga Universal idorasi lobbisidagi haykalga öxşaş abstrakt haykal örnatildi.

Filmning sahnalari syujet böyiça qanday ketma-ketlikda bölsa, şu tartibda suratga olindi. Bu kinoişlab çiqarişda kamdan-kam uçraydi, ammo ssenariyning xususiyatlari va barça aktyorlarning butun vaqt mavjudligi buni taşkil qilişga imkon berdi. Ketma-ket suratga oliş rollarni yaxşiroq oçib berişga yordam berdi, çunki aktyorlar oldingi epizodda sodir bölgan his-tuyğularni saqlab qolişdi. Hughes ssenariyga dogma sifatida qaramadi, suratga oliş jarayonida u sezilarli darajada özgardi. Rinwald ssenariylar bir neçta bölganini va rejissyor ular örtasida tanlov qilganini taʼkidladi. Suratga oliş boşlanişidan bevosita oldin, dekoratsiyalar qanday qurilganini körgaç, rejissyor ssenariyni yana bir bor qayta yozdi. Baʼzan ijroçilarning özlari rejissyorga mos sahna köp oldingi variantlardan birida bölganini eslatardi, bunga ssenariyçi unutib qöygan bölardi. Ssenariy böyiça supervayzer Bob Forrest özgarişlarni qalam bilan belgilaşdan çarçab, diktofonga ötdi.

Martin Scorseseni eslab, Hughes plyonkani ayamadi. Film qattiq byudjet doirasida suratga olingan bölsa ham, u 100 daqiqalik film uçun juda köp bölgan taxminan uç yuz kilometr plyonka sarfladi. Baʼzi sahnalarda Hughes «Kesing!» buyruğini bermasdi. Judd Nelson eslaşiça, standart kassetaga 457 metr kinoplyonka joylaştirilgan va aktyorlar köpinça böş kassetaning xarakterli çertilgan ovozini eşitişgan. Faqat şu orqali ular dublning tugaganini anglaşgan.

Rejissyor yoş aktyorlarga heç qanday imtiyoz bermadi, ulardan töliq sarflaşni talab qildi. Boşqa tomondan, u ularning fikrini tinglardi va taşabbuskorlikni har tomonlama rağbatlantirardi. Masalan, aynan Ally Şeedy filmga epigraf sifatida David Bowiening «Changes» qöşiğidan sözlarni taklif qilgan. (Qöşiq matni bu yerda keltirilmadi — mualliflik huquqi sababli.)

Ricahrd Vernon personaji taranglaşgan eşikni stul bilan tirab qöyişga urinadigan epizod Allisonni juda kuldirardi. U özini tuta olmadi va ikki dublni buzdi. Uning kutilmagan pişqirişi va tez yaşirinib olgan boşi — rejissyor dublarni bundan keyin vaqt sarflamaslikka qaror qilgandan keyingi natija şu böldi. Qahramaning ğalati sendviçi (qöşimça sifatida makkajöxori pastalari sepilgan non) sahnasini, uni baland ovoz bilan çaynagani, Allisonning özi öylab topgan.

Baʼzi sahnalar sinov va xatolar uslubi bilan murakkab va uzoq yaratildi. Claire Allisonga makiyaj qiladigan sahnaning birinçi variantida u juda köp kiprik böyoğini surtgan edi. Makiyaj juda «oğir» çiqdi. Bir neça dublдан keyin suratga oliş guruhi hamma narsani özgartirişga qaror qildi, çunki sodir bölayotgan voqea atmosfera va kayfiyatga mos kelmasdi, «Grease» filmidagi öxşaş epizodni haddan taşqari nusxalardi. Voqealar ketma-ketligi qayta işlandi: Claire qöşimça narsalarni surtmaydi, balki olib taşlaydi. Keyin bu variant ham özgartirildi. Claire kiprik ustiga yengil böyoq surtadi va tomoşabinlar faqat yakuniy natijani köradi. Ally Şeedy eslaşiça, umuman olganda suratga oliş juda yengil ötgan, ammo unga qiyinçilik aynan özgariş sahnasida tuğdirgan. Bu unga maktab filmlaridagi navbatdagi klişe bölib tuyulgan, qahramonning özgarişi psixologik obrazga mos kelmagan. Natijada u rejissyor bilan har bir qahramonda bölgan haqiqat lahzasi (moment istiny) aynan Allison Reynolds uçun şu sahna bölişiga kelişib oldi.

Dastlab rejissyor filmga Claire va Brian iştirokida erotik ohangli syujet burilişini kiritmoqçi edi. Yoş aktyorlar yalanğoç sahnaning hatto işorasida ham suratga tuşişdan qatʼiy boş tortişdi. Şunda Hughes sahnani özgartirdi. Maktab böylab Vernondan qoçayotgan öquvçilar ayollar kiyiniş xonasiga tutaş xonaga kirib qolib, yalanğoç jismoniy tarbiya öqituvçisini kuzatişardi. Bu sahna uçun hatto töliq kasting ötkazildi va yordamçilar aktrisa Karen Lee Hopkinsni tanladilar. Keyinçalik rejissyor epizod filmning ruhiga mos kelmaydi deb hisoblab, voqealar yönalişini töliq özgartirdi va yangi qahramon — farroş kiritildi.

Hughes ijroçilarga imkon qadar yaqin turişga harakat qilardi, u monitorlar orqasida uzoqdan turib suratga oliş jarayonini boşqaradigan rejissyorlarni heç qaçon tuşunmasdi. Bolalar orasida böliş uçun John özini ösmirdek tutişga harakat qilar va şunga mos kiyinardi: yorqin sport formasi va krossovka kiyardi. Suratga oliş maydonçasida doim yoş pop musiqa yangrab turardi. Eng qiyin sahna qahramonlarning oçiqlaniş markaziy sahnasi böldi, u finalga yaqin, ular polda ötirib yoki yotib gaplaşadi. Uning uzun davomiyligi, «gapiruvçi boşlar» uslubidagi statik suratga oliş tomoşabinning eʼtiborini yöqotiş xavfini tuğdirardi. Hughes kerakli darajadagi taranglikni yaratişga harakat qildi, qahramonlarning holatiga özi kirib bordi. U aktyorlar yonida polda yotib, suhbatlarda qatnaşdi va ijroçilarni qizitdi. Sahnada rejissyor aktyorlarga ssenariydan ança çetga çiqadigan katta improvizatsiyaga ruxsat berdi.

Asosiy qiyinçiliklar Judd Nelson bilan boğliq edi, u baʼzan maydonçada işçi bölmagan muhit yaratardi. U Metod izdoşi bölib, kamera öçirilgan bölsa ham rolidan çiqmasdi. Hughes bunday xulqqa heç qaçon könikolmadi va butun suratga oliş davomida u va aktyor örtasida nizolar böldi. Juda hissiy Nelsonga hamma bardoş berişi kerak edi. Nelson öz qahramonidan Molly Ringwaldga bölgan hissiyotlarni hayotga olib kirdi, buni aktrisa tazyiq deb qabul qildi. Natijada hamprodyuser Michelle Manning uni öz örniga qöyişga majbur böldi. Şunga qaramay, bunday şaklda namoyon bölgan fidoyilik ijodiy jarayonga yordam berdi, hamma jamoa atrofida birlaşdi va Nelson jamoada köp jihatdan ijodiy yetakçi böldi.

Suratga oliş tugaşidan oldin öşa Maine North maktabida Annie Leibovitz postr va promo-suratlar uçun fotosessiya ötkazdi, u öşa paytda karyerasini boşlagan edi. Filmning posteri musiqiy albom muqovasi uslubida yaratildi.

Hughesga çeklangan byudjet ajratildi va loyiha topşiriği böyiça doimiy şoşilinç talab qilindi. «The Breakfast Club»ni suratga oliş tugagaç, John keçikmasdan «Ox uj ana fan!» (Oh, God! Science!) filmini tayyorlaşni boşladi. «Men haqiqatan sevgan narsa örniga, şu giyohvand komediya bilan şuğullanişga majbur böldim», — deb afsuslandi u. Muharrir Dede Allen, tajribali mutaxassis, «The Grifters» va «Bonnie and Clyde» kabi filmlarga aloqador edi, odatda montajni özi bajardi. U öşa paytdayoq sexda faxriy hisoblanar va muallif kinosi hamda Yevropa montaj uslubi mutaxassisi sifatida tanilgan edi. Mutaxassislarning fikriça, filmning muvaffaqiyati köp jihatdan aynan u bilan boğliq.

Dastlabki materiallarni körib çiqqan studiya vakillari norozi böldilar. «Ösmirlar uçun guruhiy psixoterapiya haqida film suratga oliş kimning xayoliga kelgan?» — deb sinov körsatuvidan söng studiya rahbarlari bir-biridan söraşdi. Agar «Sixteen Candles» romantik ösmirlar komediyasi bölgan bölsa, yoş rejissyorning ikkinçi filmi butunlay boşqaça çiqdi. U komediya emas edi, aniq ijtimoiy xabarga ega edi, qahramonlar doimo haqorat sözlarga ötardi. Filmning köngiloçar salohiyati ham katta şubha ostida edi. Oldingi filmni Hughes töliq Çikagoda yoki uning çekka hududlarida, özi uçun qulay va taniş joyda suratga olgan edi. Universal vakillari «The Breakfast Club»ni Çikagoda tugallaşga ruxsat bermadilar va montajni kinokompaniya ofisiga yaqinroq bölgan Kaliforniyaga köçirişga erişdilar. Montaj jarayoni uzoq davom etişini tuşunib, Hughes oilasini ham öşa yerga köçirişga majbur böldi.

Film 1985-yil 15-fevralda ekranlarga çiqdi. Şu paytda filmning suratga oliş guruhi Los-Anjelesning Westwood hududidagi seanslardan birida inkognito taşrif buyurdi va zal çiroqlari öçirilgandan keyin içkariga kirdi. Ular öşa paytdayoq tomoşabinning filmni qançalik iliq qabul qilayotganini his etişdi. Prodyuser Michelle Manning tomoşabin bilan birlik hissini şunday eslaydi: «Bu sinov körsatuvlari bilan soliştirib bölmaydi. Xudoyim, ular filmni tuşunişdi!». Rejissyorning fikriça, filmning prokatiga bozorda notöğri reklama qilinişi zarar yetkazdi. Saundtrekdagi asosiy kompozitsiya «Donʼt You (Forget About Me)» vaqtida musiqa dökonlari javonlariga tuşmadi va ikki hafta keçikdi.

Butunlay ötkinçi deb hisoblangan «The Breakfast Club» 1985-yil qişida kutilmagan hitga aylandi. Film nafaqat yirik şaharlarda, balki Amerikaning çekka hududlarida ham yaxşi kassa yiğdi, ammo u yerda uni prokatdan atigi uç hafta ötib olib taşlaşdi. Filmga qahramonlarning haqoratli sözlari uçun R reytingi berildi va asosiy tomoşabinlari bölgan ösmirlar uçun seanslarga kiriş çeklandi. Şunga qaramay, u birinçi dam oliş kunida AQŞdagi 1106 kinoteatrda taxminan 5 mln dollar yiğdi, bu şunçalik köp ekran uçun sezilarli körsatkiç edi. AQŞ va Kanadadagi prokatda umumiy yiğim 45,9 mln dollarni taşkil etdi, bu şunday şaroitda kiçik byudjetli film uçun şubhasiz muvaffaqiyat edi. Keyinçalik, VHS/DVD ga çiqqaç va telekanallarga huquq sotilgaç, film katta foyda keltirdi.