The Ghost

Bulvar detektivlari muallifi Anton Praçenko ijodiy inqirozni boşidan keçirmoqda. Yangi kitoblari yozilmayapti, eskilari esa yomon sotilmoqda. Ustiga-ustak, kiçik öğli va sevgan ayoli bilan ham muammolari bor, bu esa şedevr yaratişga umuman yordam bermaydi. Inqirozdan çiqişda unga juda ğayrioddiy yöl körsatadi — afsonaviy yollanma qotil, «Domovoy» laqabi bilan maşhur şaxs. U Antonning köz öngida ikki kişi ötirgan maşinani şafqatsizlarça öqqa tutadi. Qotil uning ğoyaviy ilhomçisiga aylanadi va unga hayotning aççiq haqiqatini qattiq va yaqqol körsatib beradi. Endi ikkisi bir-biridan ajralmas bölib qoladi. Ammo olov bilan öynaş kuyişga olib kelişi mumkin, Antonga buni esda tutiş kerak edi…

Kutilmaganda oçilgan istiqbollardan ruhlanib, yollanma qotilning «terisiga kirib» oliş istagi bilan Anton barça ehtiyotkorligini yöqotadi va sirli hamda şafqatsiz «Domovoy» uni tuzoqqa tuşiradi. Maʼlum böladiki, Anton öynab-kulib yuritgan «mijoz» aslida «Domovoy»ning buyurtmasi ekan. Ssenariyning sönggi bosqiçida qotil uni haqiqatan ham öldiradi — Antonning özi öq otişni örgangan qurol bilan. Barça dalillar yozuvçiga qaratiladi. Endi Antonni taʼqib qilişga milisa ham, bandit ham birdek kirişadi. Hayron qolgan Antonni öğirlagan «Domovoy» uni şahar çetidagi bir uyga olib boradi, zanjirga boğlaydi va yaqinlariga tahdid qilib, boşlangan kitobni tugatişga majbur qiladi. Yozuvçi şu bilan band bölgan paytda qotil guvohlarning barçasini «yöq qiladi», söngra Antonni ham öldiriş uçun yölga çiqadi. «Domovoy» yozuvçining zanjirini yeçadi va uyni öt qöyadi. Oğir ahvolda bölsa-da, Anton epçillik bilan «Domovoy»ning boşiga urib, köçaga çiqib ketadi. U biroz uzoqlaşganda uy portlaydi.

Antondan barça ayblovlar olib taşlanadi. Uyda topilgan kuygan jasad şahar çetidagi yarim taşlandiq qabristonga kömiladi. Bir munça vaqt ötgaç, «Domovoy» haqidagi yangi kitobi tufayli maşhur va hurmatli bölib qolgan Anton dökonda kitoblariga imzo çekayotganda, oyna orqali taniş siluetni köradi. Vahimaga tuşgan Anton hamma narsani taşlab, yaqinlari tomon şoşiladi. Ularning soğ-salomat ekaniga işonç hosil qilgaç, Anton ular bilan köl böylab sayr qiladi. Qotil bir vaqtlar Praçenkoga har qanday mijozni «bajariş» mumkinligini aytgan edi. Ammo taʼqibdan qoçiş ança qiyin. Bir munça vaqt ötgaç, Anton oilasi bilan ketayotganda, köl böyiga kimdir kelib, quşlarni boqadi («quşçalar yem uçun uçib keladi»). Endi «Domovoy» tirik ekani va uyning portlaşi şunçaki ölimni soxta körsatiş bölgani şubhasizdir — bu Makiavelli ruhida uyuştirilgan edi. Şu kundan boşlab Antonning hayoti avvalgisiga mutlaqo öxşamaydi. U qotilning «Sen köçada yolğiz emassan…» degan sözlarini heç qaçon unutmaydi.