The Hyperboloid of Engineer Garin

Yevgeniy Yevstigneyev — Garin

Vsevolod Safonov — Şelga Vasiliy Vitalyeviç, Leningrad jinoyat qidiruv bölimi xodimi

Mixail Astangov — Rolling

Natalya Klimova — Zoya Monroz

Vladimir Druzhnikov — Artur (Arturoviç) Levi, Rolling agenti va keyinçalik Garin agenti

Mixail Kuznetsov — Xlyonov

Yuriy Sarantsev — Taraşkin

Nikolay Bubnov — Mantsev Nikolay Xristoforoviç, Sibirdagi ekspeditsiya rahbari

Viktor Çekmaryov — «Tört barmoqli», Artur Levining hamkor agenti

Pavel Şpringfeld — Gaston, yollangan qotil

Bruno Oya — Yansen, «Arizona» yaxtasining kapitani

Aleksey Uşakov — Vanya Gusev

Anatoliy Romaşin — doktor Volf

Valentin Brileyev — Viktor Lenuar, Garinning dösti va şerigi-ikkiz

Artyom Karapetyan — kotib

Vyaçeslav Gostinskiy — Oltin orol komendanti

Stepan Krylov — telegraf xodimi

Vladimir Balaşov — olim (epizod)

Konstantin Karelskix

Badiiy rassomlar: Yevgeniy Galey, M. Karyakin

Ovoz rejissyori: D. Zotov

Montaj: Lidiya Juçkova, N. Karlova

Grim rassomi: B. Antonov

Kostyumlar: L. Duşina, V. Yudin

Musiqa ijrosi: Davlat simfonik kinematografiya orkestri, dirijyor: Emin Xaçaturyan

Işlab çiqariş: Gorkiy nomidagi kinostudiya.

Badiiy film, qora-oq.

Tomoşabinlar: 20,8 mln kişi.

1966 — Italiyaning Triyest şahrida fantastik filmlar xalqaro festivalida «Triyest şahrining oltin muhri» boş mukofoti

Filmga dastlabki köplab şarhlar tanqidçilarning noroziligini aks ettirdi. Xususan, ilmiy fantastikaga ixtisoslaşgan tanqidçi V. S. Reviç filmga sinfiy-siyosiy daʼvo qilib, A. Tolstoy romanining ijtimoiy tomoni («burjua munosabatlari, birja öyinlari, kapitalistik iqtisod va axloq mexanikasi») filmdan «butunlay tuşib qolgan, yana soddalaştirilgan detektiv va şoşilib tuşuntirilgan ilmiy tomon qolgan», deb yozdi. Bir yarim ön yildan keyin u filmni biroz boşqaça baholadi:

«Ismlarning jarangdorligi böyiça noyob aktyorlar tarkibiga qaramay, film muvaffaqiyatsiz çiqdi. Katta nasriy asarlarni ekranlaştiruvçilarning tipik xatosi yuz berdi. Asosiy syujet burilişlarini qoldirmaslikka intiliş tezkorlikka olib keladi — qahramon bir lahza körinib ketadi, voqea ötib ketadi — va keyin, tezroq, tezroq; ekran vaqti qiyofalarga razm soliş, voqealarning mohiyatini tuşuniş uçun yetmaydi… Natijada voqeaviy-sarguzaştli boevik, juda sayoz falsafa bilan çiqdi».

Kinotanqidçi V. S. Ivanova «ğayrioddiy darajada zerikarli batafsillik bilan ajralib turadigan manzara»ni kördi va yozdi: «Faqat filmning finalida, ikki nafar beçora, deyarli vahşiy odamning u yerda aylanib yurgan böm-böş orolining uzun panoramasida… aynan şu finalda bir lahzaga Tolstoyning yöq qiluvçi istehzosidan nimadir közga taşlandi. Közga taşlandi va… Zalda çiroq yondi».

V. S. Ivanovadan farqli ölaroq, sanʼatşunos va kinotanqidçi A. V. Fyodorov filmning «öziga xos audiovizual yeçimini» taʼkidladi.

…birinçi — 1965 yildagi qora-oq «Muhandis Garinning giperboloidi» ekranlaştirişining öziga xos tasviriy yeçimi aniq ajralib turadi, u film noir ruhida bajarilgan (1940–1950-yillardagi jinoiy syujetli amerikalik va fransuz filmlari, taqdirga köniş, fatalizm va ekspressionizm elementlari bilan qoronği motivlar): bu yerda tungi sahnalarda çiziqli soya-yoruğlik öyini, kunduzgi sahnalarda qora va oq ning keskin almaşinuvi, keng burçakli obyektiv, ğayrioddiy suratga oliş nuqtalari va hokazolardan foydalaniş… <…> Filmning vizual uslubiga mos ravişda kompozitor M. Vaynbergning dinamik-asabiy, baʼzan esa istehzoli musiqasi ham yaraşdi….

Madaniyatşunoslar A. Novikova va O. Timofeyevaning fikriça, film noir estetikasidan foydalaniş «filmni tomoşabop qilibgina qolmay, balki qahramonning ğoyalarga fanatik darajada berilib ketgan içki dunyosini kino vositalari orqali namoyon etişga imkon beradi». Muhandis Garin rolini ijro etgan Yevgeniy Yevstigneyev esa uni «dunyoni egallaş ğoyasining psixologik jihatdan işonarli fanatigi sifatida: aqlli, hisobli va qatʼiyatli, istehzodan begona bölmagan» qilib körsatişga muvaffaq bölgan. Şu bilan birga, «uning qahramonining leksikasi, mimikasi va imo-işoralari lakonik va syujet vaziyatlarining pragmatikasiga böysundirilgan».