The Merchant of Venice

Michael Radford Şekspir komediyasining urğularini ataylab siljitib, köproq drama yaratdi. Birinçidan, Şekspirda solih va nohaq örtasidagi bellaşuv sifatida berilgan xristian Antonio bilan yahudiy Şaylok örtasidagi ziddiyat filmda unçalik bir maʼnoli emas. Diniy va milliy şovinizm muammosi filmda juda keskin qöyilgan. Şaylokning öziga begona dinga ötişi esa zöravonlik va fojia sifatida tasvirlangan. Şekspirda bu köproq sovğa, jazodan köra.

Ikkinçidan, asosiy ziddiyat kabi muhim bölgan yana bir çiziq — Antonio bilan Bassanio munosabatlari. Şekspirda Antonioning Bassanioga bölgan qarindoşlik va döstlik tuyğulari syujetni harakatga keltiruvçi omil, xolos. Redford filmida esa Antonio öz qarindoşi va dösti Bassanioga şunçalik işqiboz böladiki, uning farovonligi uçun hayotini ham qurbon qilişga tayyor. Bu sevgi fojiasi — javobsiz bölmasa-da, töliq qaytarilmagan. Bassanio esa Antonio uçun xotinining pulini fidye sifatida taklif qilişdan nariga ötmaydi. Bu fojia butun film davomida kuzatiladi.

Şuningdek, Şaylokning qizi Jessica haqida Tubalning gaplarini ham taʼkidlaş mumkin. Tubalning aytişiça, Jessica onasining uzugini maymunga almaştirgan. Bu aniq yolğon, çunki filmning oxirida qizning barmoğida şu uzukni köramiz. Şekspir pyesasida bu sözlarni tekşiriş, albatta, mumkin emas. Ammo sahna qonunlariga köra, ular ehtimol haqiqatdir.