The Ugly Duckling

Bahor kelgan edi. Şahar taşqarisida ajoyib edi: daraxtlar yaşardi, ötloqlarda yoş maysa unib çiqqan edi. Lopuh butalari orasida tuxum bosib ötirgan ördak bolalarning tuxumdan çiqişini kuzatardi. Eng oxirida, eng katta tuxumdan ğayrioddiy ördakça çiqdi — u boşqalarga umuman öxşamasdi. «Qanday katta! Xunuk… xunuk ördakça…» — dedi boşqa ördak.

Ertasi kuni yoş ona bolalarini hovliga olib bordi, ularni jamoaga taniştiriş kerak edi. Hovlida bitta semiz ispan ördagi bor edi. U bu yerda eng olijanob hisoblanardi. Ona-ördak bolalarini unga olib bordi. Lekin beçora ördakça na unga, na hovlining boşqa aholisiga yoqmadi, ular uni xunuk yoki kalkunçaga öxşatib masxara qilişardi. Birinçi kun şunday ötdi, keyin esa yanada yomonlaşdi. Ördaklar, ğozlar, kalkunlar, xörozlar — hammasi beçora ördakçani masxara qilardi va uni heç kim öziniki deb tan olmasdi. Qoçib qutuliş uçun u panjara ostidan sudralib ötib qoçib ketdi.

Beçora ördakça uzoq vaqt boşpana izlab yurdi. U nega hovli aholisiga bunçalik xunuk körinayotganini, nega hamma uni kulib haydayotganini tuşuna olmasdi… Ertalab u uçib ötayotgan oqquşlarni kördi. Ördakça bu gözal quşlarning nomini bilmasdi, lekin ularni dunyodagi heç kimni sevmagani kabi sevib qoldi. Ular bilan birga uçib ketgisi keldi.

Sarson bölib yurgan qahramon bir uyga duç keldi, unda tovuq va muşuk yaşardi. Lekin ular ham ördakçani haydab yuborişdi. U yurdi-yurdi va nihoyat örmon kölining qirğoğiga çiqdi. U yerda, bir ğorçada, beçora ördakça öziga panoh topdi. Faqat tunlari, heç kim uni körmaydigan paytda, u çiqib suzardi, uçardi va qanotlarini yozardi.

Şu tariqa butun yoz ötdi. Şu vaqt içida ördakça ösib, kuçga töldi. Yolğizlikdan unga juda oğir bölib ketdi. Kuz keldi. Kunlar tobora sovuqlaşdi va kölda yaşayotgan quşlar iliq yurtlarga uçib ketişdi. Ördakça ularning ortidan qayğu bilan qarab qoldi. Va şunda bir sovuq tongda u yana ajoyib oqquşlarni kördi. Ular uzoq yölga tayyorlanardi. «Bunday bölsa, butunlay muzlab qoliş mumkin. Yolğiz muzlab ölgandan köra, bu uluğvor quşlar meni çöqib öldirsin yaxşiroq», — deb öylab qoldi ördakça va ğorçadan çiqdi. Kölda u öz aksini kördi. Gadkiy ördakça bunday quvonçni orzu ham qilmagan edi — u ham oqquş ekan, va uçib ketayotgan töda uni öziga qabul qildi; şu tariqa qahramon haqiqiy döstlarga ega böldi.

Töda bilan uçib ketayotib, eski hovlini körgan yoş oqquş pastga tuşdi va uning ustidan uçib ötdi. Hovli aholisi hayratga tuşdi, lekin ular bu yerda özlarining sobiq xunuk ördakçasi turganini heç kim taxmin qilmadi.