I Love Lucy

Lucille Ball — Lyusil «Lyusi» Esmeralda Rikardo (sobiq MakGillikaddi).

Desi Arnaz — Enrike «Rikki» Alberto Fernando Rikardo de Aça Rikardo III.

Vivian Vance — Ethel Roberta Luiza Mey Merts (sobiq Potter). Ethelning ikkinçi ismlari — Roberta, Luiza va Mey — turli epizodlardan «olingan», ular heç qaçon birga işlatilmagan.

William Frawley — Frederik «Fred» Xobart Edi Merts.

Richard Keith — Enrike Alberto Rikardo IV («Rikki Rikardo-kiçik»).

Egizaklar Maykl Mayer va Jozef Mayer — ikkalasi ham bolalikdagi «kiçkina Rikki» rolini öynagan.

Katherine Card — Lyusining onasi, missis MakGillikaddi (şuningdek «Jurnal uçun intervyu» epizodida Minni Finç).

Mary Jane Croft — quyidagi rollarni ijro etgan: Lyusining maktab dösti Sintiya Xarkort; «Yevropadan uyga qaytiş» epizodidagi Evelin Bigsbi; keyinroq Vestportdagi qöşni Betti Remsi.

Frank Nelson — Freddi Fillmor, Ralf Remsi va serialdagi köplab boşqa personajlar rollarini ijro etgan.

Jerry Hausner — Jerri, Rikkining agenti.

Doris Singleton — Carolyn Appleby (dastlab personajning ismi Lillian Appleby edi, ammo Singletonning serialdagi birinçi çiqişidan keyin prodyuserlar Lucille va Lillian ismlari juda öxşaş eşitilgani uçun ismni Carolyn ga almaştirişga qaror qilişdi).

Shirley Mitchell — Marion Strong; dastlab bu rol Marjie Listga möljallangan edi.

Elizabeth Patterson — missis Matilda Trambull (şuningdek «Nikoh guvohnomasi» epizodida şahar hokimi).

Charles Lane — turli personajlarni ijro etadi.

Barbara Pepper — turli personajlarni ijro etadi.

Eve McVeigh — Roberta, Lyusining sartaroşi.

Bob Jellison — Bobbi, Gollivuddagi xabarçi.

Mary Wickes — madam Le Mond, balet darsining öqituvçisi.

Gale Gordon va Bea Benaderet, «Mening sevimli erim» spektaklidagi yordamçi aktyorlar, dastlab Fred va Ethel rollariga taklif qilingan edi, ammo ikkalasi ham oldin olgan majburiyatlari tufayli rozi böla olmadi. Gordon baribir serialda mehmon yulduz sifatida paydo böldi: u ikki epizodda Rikkining boşliği, janob Littlefildni, keyin esa fuqarolik sudidagi sudyani öynadi. Gordon radioning klassik davrlarining ustasi bölgan, u «Bizning miss Bruks» va «Fibber MakGi va Molli» kabi dasturlarda jizzaki personajni mukammal ijro etgan. U «Men sevgan Lyusi»dan keyin ham Ball bilan barça loyihalarida birga suratga tuşişda davom etgan («Lyusi şou», «Mana Lyusi» va «Lyusi bilan hayot»). Benaderet esa faqat bir epizodda mehmon yulduz bölgan, Rikardolar oilasining qöşnisi, keksa missis Lyuis rolini ijro etgan.

Barbara Pepper (keyinçalik «Yaşil yaylovlar» serialida Doris Ziffel sifatida tanilgan) ham Ethel rolini körib çiqilgan, ammo Pepper eri Kreyg Reynoldsning vafotidan keyin qattiq içişni boşlagan. Uning Ball bilan döstligi «Rimdagi janjal» (1933) filmi suratga olinayotganda boşlangan, unda ikkalasi ham «Goldvinning qizlari» sifatida paydo bölişgan. Şunga qaramay, u «I Love Lucy»ning kamida töqqizta epizodida kiçik rollarda suratga tuşgan.

Serial qahramonlarining köplab ismlari Lucille Ball oilasining aʼzolari yoki yaqin döstlari şarafiga berilgan. Masalan, Marion Strong uning eng yaqin döstlaridan va Nyu-Yorkdagi xona şerigi bölgan, u Lyusi va Desini birinçi uçraşuvga ham taklif qilgan. Lillian Appleby Lyusining havaskor spektaklda iştirok etganida uning öqituvçisi bölgan. Pauline Lopus bolalikdagi dösti bölgan, Fred esa uning bobosi va akasining ismi edi. Lyusi va Desining biznes-menejeri janob Endryu Xikoks bölgan va 4-mavsumning birinçi epizodi «Buxgalter»da Lyusi va Rikki janob Xixoks ismli odamni yollaşadi.

Rejissyorlar: Mark Daniels (33 ta seriya, 1951—1953-yillar); William Aşer (101 ta seriya, 1952—1957-yillar); James V. Kern (39 ta seriya, 1955—1957-yillar).

Prodyuserlar: Jess Oppenheimer (153 ta seriya, 1951—1956-yillar); Desi Arnaz (ijroçi prodyuser — 124 ta seriya, 1952—1956-yillar; prodyuser — 26 ta seriya, 1956—1957-yillar).

Ssenariy mualliflari: Jess Oppenheimer (asosiy ssenariy muallifi, 1–5-mavsumlar), Madelyn Pugh va Bob Carroll Jr. (barça mavsumlar, şu jumladan «Lyusi-Desi komediya soati»), Bob Sçiller va Bob Weiskopf (5–6-mavsumlar va «Lyusi-Desi komediya soati»).

Bastakorlar: Wilbur Hatç (33 ta seriya, 1951—1954-yillar); Eliot Daniel (135 ta seriya, 1952—1957-yillar); Marco Rizo (1951—1957-yillar).

Operatorlik: Karl Freund (149 ta seriya, 1951—1956-yillar).

Kostyum rassomi: Eloise Jensen (57 ta seriya, 1953—1955-yillar).

Montajçilar: Dann Cahn, Bud Molin.

Lucille Ball Gollivudga Nyu-Yorkda muvaffaqiyatli model sifatida kelgan. Uni Samuel Goldwyn tanlagan va u «Rimdagi janjal» (1933) yulduzli filmida boş rolda Eddie Cantor bilan suratga tuşiş uçun ön oltita «Goldvin qizlari»dan biriga aylangan. Iştiyoqli va mehnatsevar Ball Samuel Goldwyn va «Columbia Pictures» studiyasida qisqa vaqt mustahkamlanib oldi, keyin esa «RKO Pictures»da. Aynan «RKO»da Ball doimiy kino işiga ega böldi, avval epizodik va kiçik rollarda, keyin badiiy filmlarda ikkinçi darajali rollarga erişdi, söng «B toifasidagi» filmlarda boş rollarni oldi, bu unga «bolivarlar malikasi» laqabini berdi. «RKO»da bölgan davrida Ball komediya aktrisasi sifatida obrö qozondi, köpçilik aktrisalar qoçadigan buffonada rollaridan qaytmaydigan böldi va şu sababli doimiy ish bilan taʼminlandi. 1940-yilda Lyusil Desi Arnaz bilan tanişdi, u Brodveyda «Juda köp qizlar» şousi bilan muvaffaqiyatli çiqqan kubalik guruh yetakçisi edi. «RKO» filmni suratga oliş huquqini sotib oldi va Ball Arnazning sevgilisi rolini olişga tasdiqlandi. Juftlik örtasida jadal munosabatlar boşlandi va ular 1940-yilning noyabrida Konnektikutga qoçib ketişdi. Turmuşga çiqqanlariga qaramay, ularning kareralari birga bölişiga tösqinlik qilardi: kino ishi Lyusini Gollivudda uşlab turardi, tungi klublarda orkestr bilan çiqişlar esa Desini köp sayohat qilişga majbur qilardi.

Lyusining kinoda doimiy ishi bölsa-da, uning karerasi heç qaçon badiiy filmlarda boş aktrisa darajasiga yetmadi, şunga qaramay u tomoşabinlar orasida maşhur bölib qoldi. Ball Damon Runyonning 1942-yilgi «Katta köça» filmidagi roli uçun tanqidçilar eʼtirofiga sazovor bölgaç, «Metro-Goldwyn-Mayer» eʼtiborini tortdi va studiya uning şartnomasini sotib oldi. Aynan «MGM»da Ball hali blonda bölganida soçini qizil rangga böyadi, çunki studiya uni rangli «Technicolor» imkoniyatlaridan foydalaniş uçun işlatmoqçi edi. «MGM» Ballni turli loyihalarda işlatgan, ammo u komik Red Skelton bilan «DuBarry was a Lady» (1942) filmida işlaganidan keyin maşhur böldi. Bu yerda uning jismoniy komediyasi old öringa çiqarilgan va şundan keyin u «jinni qizil» degan obröga ega böldi, keyinçalik Rikki uni şunday deb atagan. Şunga qaramay, Ballning ajoyib gözalligi suratga oliş paytidagi komediya hazillari bilan keskin farq qilardi, şuning uçun studiya uni kinoning turli janrlarida işlatişga harakat qildi, bu esa uning mahoratini kam namoyon etdi. Uning ijrodagi qiyinçiliklarni hisobga olib, «MGM» 1946-yilda muddati tugagan şartnomani uzaytirmaslikka qaror qildi.

Ball kinoda frilanser bölib işlay boşladi va boşqa loyihalarni ham körib çiqdi. Ikkinçi jahon uruşidan oldin va davomida Lyusi bir qança radio dasturlarda mehmon sifatida muvaffaqiyatli va esda qolarli çiqişlar qildi, jumladan Jek Heyli radioşousi va maşhur jazz orkestri rahbari Kay Kayserning radio dasturida. Bu çiqişlar «CBS» eʼtiborini tortdi va unga ikki yangi yarim soatlik sitkomdan birida iştirok etiş taklif qilindi: «Bizning miss Bruks» va «Mening sevimli erim». Ikkinçisini tanlagan Lyusi Liz Kugat rolini ijro etdi (keyinçalik ingliz tiliga moslaştirilib Kuper), u Minneapolis bankirining ğaşi kelgan va ayyor uy bekasi bölib, uning eri rolini avval Lee Bowman, keyin Richard Denning ijro etgan. Isabel Scott Rorikning «Janob va missis Kugat» romani asosida yaratilgan «Mening sevimli eri» prodyuseri Jess Oppenheimer edi, ssenariysini u özi, şuningdek, ssenariy mualliflari Madelyn Pugh va Bob Carroll Jr. yozgan; premyera 1948-yil 23-iyulda bölib ötdi va u «General Foods» kompaniyasi homiyligida çiqdi. Radio dasturi ustida işlayotganda Lucille Bob Hope bilan ikki filmda suratga tuşdi: «Baxtsiz Jons» (1949) va «Moda şimlari» (1950). Ikkala film ham katta kassa yiğdi va tanqidçilar tomonidan yaxşi baholandi, bu Ballning birinçi toifali komik sifatidagi obrösini yanada mustahkamladi. Uning tomoşabinlar orasida ösib borayotgan maşhurligini körgan «CBS» u bilan keyingi hamkorlikka qaror qildi.

1950-yilda «CBS» Balldan «Mening sevimli eri» spektaklini televideniye uçun işlab çiqişni söradi, bunda unga hamkasbi Richard Denning hamkorlik qildi. Biroq Ball teleşouda eri Desi bilan işlaş uçun ajoyib imkoniyat kördi, şu sababli Lyusi seriyada uning eri rolini haqiqiy eri ijro etişni talab qildi. Bu «CBS»ni katta norozilikka soldi, u qahramining eri kubalik bölişini istamasdi. Studiya rahbarlari tomoşabinlar sof amerikalik qiz va lotin amerikalik yigit örtasidagi nikohga işonmaydi deb hisoblaşgan. «CBS» xato qilganini isbotlaş uçun ular Kreyg va Pyu tomonidan yozilgan komediya pyesasini işlab çiqişdi va uni Nyu-Yorkning tarixiy «Ritz» teatrida Arnazning orkestri bilan birgalikda sahnaga qöyişdi. Çiqiş katta muvaffaqiyat qozondi va bu ijroçi direktor Garri Ekermanni Ball–Arnaz juftligi foydali tajriba bölişiga işontirdi. Şu paytda raqobatçi tarmoqlar «NBC», «ABC» va «DuMont» ham Ball–Arnaz juftligiga qiziqiş bildirdi, Ekerman bundan foydalanib «CBS»ni aynan şu duetdan foydalanişga köndirdi.

Pilot epizod 1951-yil martida Gollivudda suratga olinib, namoyiş etildi, bu Lyusining birinçi homiladorligi va «Mening sevimli eri» dasturining tugaşi bilan bir vaqtga töğri keldi; uning sönggi epizodi 1951-yil 31-martda çiqdi. Ball va Arnaz teleserial yaratiş uçun Oppenheimer, Pugh va Carrollning öşa spektaklidan foydalanişdi va uni «I Love Lucy» deb nomlaşdi. Juftlikning agenti Don Sharp pilot epizodni köplab agentliklarga körsatdi, ammo muvaffaqiyatga erişa olmadi. Oxir-oqibat reklama agenti Milton H. Biow epizodni öz mijozlariga körsatdi va tamaki magnati «Philip Morris»ni şouga homiylik qilişga köndirdi.