After Death

Vitold Polonskiy — Andrey Bagrov

Vera Karalli — Zoya Kadmina

Olga Raxmanova — Kapitolina Markovna

Mariya Xalatova — Zoyaning onasi

Tamara Gedevanova — Zoyaning opasi

Georgiy Azagarov — Tsenin

Marfa Kassatskaya — knyaginya Tarskaya

Filmning premyerasi 1915-yil 29-dekabrda bölib ötdi.

Şu yili hikoya boşqa rejissyor — Edvard Puxalskiy tomonidan ham ekranga moslaştirildi.

Kinotanqidçi Irina Graşçenkova filmni quyidagiça taʼriflagan:

«Boş qahramon — sevgini bilmagan, yolğiz olim. Uning sovuqqonligi unga oşiq bölgan yoş, iqtidorli aktrisani öldiradi — u zahar içadi. Uning kundaligini öqib, göyo uning qalbiga kirib, marhum bilan sirli aloqaga kirişadi, uning arvohi bilan tungi uçraşuvlarni kutadi va nihoyat tabassum bilan bu dunyodan ketadi. Bauer ijroçilar duetini ajoyib tanlagan: jozibali, nozik Vera Karalli va bequsur gözal Vitold Polonskiy, uning sovuqqonligi bu yerda aynan obrazga mos keladi. Operator Boris Zavelev «arvohli uçraşuvlar» sahnalarida tasvirga mistik soyalar bağişlagan».

Kino tarixçisi va rejissyor Oleg Kovalov taʼkidlaganidek, «inqilobdan oldingi rus kinosi haqiqatdan qörqiş holatiga tuşib qolgan edi, bu holatni Bauer ajoyib ifodalagan».

… uning keyingi filmlari — eng tabiiy va haddan taşqari estetiklaştirilgan nekrofiliyaning timsolidir. Masalan, «Posle smerti» (1915) filmida Hayot ramziy ravişda şakli yöq va eng jozibasiz xolaga öxşaydi — kiçik közoynakli, keksa ayollarning çepçigini kiygan kubişka sifatida, Ўlim esa gözal, jozibali va ğamgin qiz körinişida namoyon böladi.

Madaniyatşunos Kirill Razlogov «Posle smerti» filmining bal sahnasidagi kamera harakati tavsifini «hissiylik körsatkiçni ifodalaş parametri sifatida» işlatilgan misol sifatida keltirgan. «Harakatdagi kamera, — deb yozgan u, — bizga qahramonni umumiy va örta planlarda, old va profilda körsatadi, u esa uning har bir imo-işorasini diqqat bilan kuzatadi yoki, aksinça, qahramon boşqa suhbatdoşi tomon olib ketilayotganda bir joyda qotib qoladi».

Şu tariqa tomoşabinga bu barça majburiy tanişuvlarning zöravonligi hissi uzatiladi, çunki kontekstdan körinib turibdiki, qahramonning özi yolğiz qolib, öz fikrlari bilan bölişni xohlaydi. Apparatning beqarorligi dunyoviy hayotning behuda şovqin-suronini, bir soniya ham töxtaşga imkon bermasligini ifodalaydi va şu bilan birga tomoşabinga bal manzarasining barça boyligi va xilma-xilligini oçib beradi.