Captain Corelli's Mandolin

Film boşida hikoyaçi Gretsiyaning Ion orollari, ayniqsa, hayoti butunlay tinç ötgan Kefaliniya oroli gözalligiga qoyil qoladi. Şu orolda tuğilib, butun umrini yaşagan keksa şifokor Iannis (Jon Xert) yaşaydi. Ammo endi, 1941 yilda, orol Italiya tomonidan bosib olingan bölib, u Gitler Germaniyasining ittifoqçisidir. Şifokorning qizi Pelageya (Penelopa Kruz) — maʼlumotli va qatʼiyatli ayol — mahalliy baliqçi Mandras (Kristian Beyl)ga oşiq böladi. Ular turmuş qurmoqçi bölişadi, ammo otasi qizini faqat unaştiriş bilan çeklanişga köndiradi va yoşlar uzuk almaşişadi. Köp ötmay kuyov uruşga ketadi. Pelageya unga köplab xatlar yozadi, lekin javob olmaydi va uning oxirgi xatida allaqaçon umidsizlik sezilib turadi.

Italiya qömondonligi zobitlarni majburan joylaştiradi, şu tariqa kapitan Antonio Korelli (Nikolas Keyj) — çeksiz quvnoq va mandolinada çalişni yaxşi köradigan odam — şifokorning uyida joylaşadi. Kapitanning beğam va öynoqi xulqi dastlab köplab qişloq aholisini, şu jumladan Pelageyani ham öziga yaqinlaştirmaydi. Lekin şu paytga kelib u kuyovidan hafsalasi pir bölganini his qiladi: Mandras haqiqatan ham uning sevgisiga muhtoj, ammo bu faqat unga işonç bağişlagani va öz-özini hurmat qilişini oşirgani uçun. Qiz Mandrasning köpinça uni masxara qilgani, qalbidagi his-tuyğularni unçalik hisobga olmagani esiga tuşadi va u kuyovining haqiqatan ham uni sevişiga şubha qila boşlaydi. Bularning hammasi kapitan Korellining diqqatli nazaridan çetda qolmaydi. Içki keçinmalari taʼsirida qahramon kapitanni janjalga tortadi va uning balandparvoz xulqi orol aholisining his-tuyğularini xafa qilayotganini aytib ayblaydi. Şunda u kutilmaganda Korellidan xuşmuomala tuşuntiriş va uzr olади. Şundan söng italiyalik harbiy şifokor uyini tark etadi va u yerda qolişga haqqi yöqligini aytadi. Pelageya Korellining nozikligidan hayratga tuşadi va unga, ehtimol, kapitanga qilgan xatti-harakatida gap faqat duşmanning beandişaligida emas, balki boşqa bir narsada ekanini his qiladi. Korelli ketganidan keyin Pelageyaning yuragi italiyalikka tobora yaqinlaşa boşlaydi va u hatto «duşmanlar»ning bayram keçalariga borişga ham jurʼat etadi.

Kuyov yana uruşga ketganda, Antonio va Pelageya örtasidagi döstlik yanada mustahkamlanadi: uning gözalligi va maʼlumoti kapitanning yuragini öziga rom etadi. Şu bilan birga, unga butun bu orol, uning odamlari, bolalari ham yoqadi — ularga mehr körsatişdan uyalmaydi va orol aholisiga «duşman» bölişni heç xohlamaydi; sezmagan holda Antonio orol aholisi hayotining ajralmas qismiga aylanadi. Orol aholisini xursand qiliş uçun u qirğoqda Birinçi jahon uruşidan qolgan eski minani portlatişni rejalaştiradi, ammo yaralanadi, lekin şu tufayli özini yana taniş uyda topadi. Asta-sekin Pelageya Korelli kapitanni sevib qolganini tuşunadi va ularning munosabatlari yaqinlikka aylanadi.

Nemis qöşinlari sobiq italiyalik ittifoqçilarni qurolsizlantiradi va kapitan Korellining odamlarini sadoqatsizlikda gumon qilib, ularni xiyonat bilan otib taşlaydi. Askar Karlo tomonidan tösib qöyilgani uçun Antonio möʼjiza bilan tirik qoladi. Keçqurun qirğin bölgan joyga kelgan Mandras italiyalik kapitanning yuragi urayotganini payqaydi va uni şifokor Iannis uyiga olib boradi. Pelageya otasini darhol operatsiya qilişga köndiradi, garçi u bunday tajriba yöqligini va kerakli dori-darmonlar yöqligini aytib şikoyat qilsa ham. Soğayib ketayotgan Antonio şifokor uyidan qoçişni istaydi, toki nemislar tomonidan ularni yöq qiliş xavfiga duçor qilmasin. Lekin bu yerda yana Mandras yordam taklif qiladi: u kapitanni qirğoqqa olib boradi va qayiqqa ötqazib, «ertaga siz allaqaçon uyda bölasiz», deydi. Uyda Pelageya Mandrasdan uning bunday döstona va olijanob xulqining sababini söraydi: axir u yana öz raqibining hayotini saqlab qolmoqda. Mandras tuşuntiradi: «Şu bilan men sening sevgingni qaytarib olişga umid qilaman». Şunda Pelageya çöntagidan nikoh uzugini olib, uni sobiq kuyoviga qaytaradi va «Keçir… Keçir», deydi. Uning yuragi allaqaçon boşqa odamga butunlay berilgan: uning taqdiri kapitan Korellining taqdiri bilan çuqur ildizlar orqali boğlangan — otasi aytganidek — va bunday boğliqlik sevgidir, işqiy hayajonning istaklaridan qatʼiy nazar. Qahramon bu yerda heç narsa qila olmaydi va Mandrasga «açiniş»ga ham haqqi yöq. «Sevgi — bu işqiy hayajon yonib bölgandan keyin qoladigan narsadir».

Uruş tugaydi, ammo 1953 yilda orolda kuçli zilzila sodir böladi. Ota va qiz tirik qolişadi. Mahalliy bayram paytida Korelli paydo böladi. «Men sensiz yaşaşga urindim. Sensiz yaşay olişimga işonçimni hosil qilişga urindim», — deb Pelageyaga tan oladi.

Filmning oxirida u 1943 yil sentyabrida Kefaliniya orolida nemis qöşinlari tomonidan otib taşlangan minglab italiyalik askarlar va 1953 yilgi uruşdan keyingi zilzilada halok bölgan şu orol aholisi xotirasiga bağişlanganligi aytiladi.