Chariots of Fire

Syujet ikki britaniyalik atletning haqiqiy hikoyasiga asoslangan. Ular 1924-yilda Parijda bölib ötgan yozgi Olimpiya öyinlarida qatnaşgan: Harold Abrahams va Eric Liddell («Uçuvçi şotlandiyalik» laqabi bilan).

1919-yilda yahudiy millatiga mansub Harold Abrahams Kembrij universitetiga öqişga kiradi. U yerda talabalar va öqituvçilarning antisemitik kayfiyatlari hamda sinfiy xurofotlariga duç keladi, lekin Gilbert va Salliven klubining uçraşuvlarida iştirok etadi. Unga kollej hovlisi atrofidagi 188 qadamlik masofani minora soati 12 marta urgunça yugurib ötiş muvaffaqiyati nasib etadi. Tez orada Abrahams turli milliy musobaqalarda ğolib böla boşlaydi. Şu orada u Gilbert va Salliven klubidagi opera qöşiqçisi Sibil ismli qizga oşiq bölib qoladi. Şu paytda Xitoyda şotlandiyalik missioner oilasida tuğilgan missioner Eric Liddell ham Şotlandiyada yuguriş musobaqalarida qatnaşmoqçi böladi. Singlisi Jenni uni bu niyatidan qaytarmoqçi böladi, lekin Liddell bu orqali Xudoni uluğlaş mumkinligiga işonadi va şundan keyingina missiya tarkibida Xitoyga jönaşi mumkinligini biladi.

Ular ilk bor bir-biriga qarşi yugurganda Liddell Abrahamsni yengadi. Harold qattiq xafa böladi, lekin professional murabbiy Sem Mussabini sportçiga natijalarini yaxşilaşda yordam berişni taklif qiladi. Kembrij öqituvçilari bu taşabbusdan qattiq ğazablanadilar: ularning fikriça, havaskor yuguruvçi uçun professional murabbiy bilan işlaş adolatsiz va janob kişiga yaraşmaydigan harakat. Biroq Harold ularning eʼtirozlariga quloq solmaydi. Liddell esa boşqa muammolarga duç keladi: maşğulotlar tufayli u çerkov xizmatlarini ötkazib yuboradi, bu esa singlisi Jennini norozi qiladi. Jenni Erikning Xudo haqida öylamay qöyganiga işonadi. Şunda Eric, Xitoyga qaytişni niyat qilgan bölsa-da, yuguriş paytida ilohiy hudud sezayotganini tuşuntiradi. Uning sözlariga köra, sport bilan şuğullaniş va Xudoga xizmat qiliş bir-biriga zid emas.

Qattiq maşğulotlardan söng Harold ham, Eric ham 1924-yilda Parijda bölib ötadigan Olimpiya öyinlari uçun Buyuk Britaniya terma jamoasiga kiradilar. Jamoaga ularning kollejdagi döstlari ham kiradi: lord Endryu Lindsey, Obri Montagyu va Genri Stallard. Ular Parijga jönab ketayotganda Liddell 100 metrga yuguriş saralaş musobaqasi yakşanba kuni bölişini bilib qoladi va diniy eʼtiqodiga köra yakşanba kuni yugurişdan boş tortadi. Liddellni köndirişga na Uels şahzodasi, na Buyuk Britaniya Olimpiya qömitasi muvaffaq böladi.

Lindsey 400 metrga tösiqlar bilan yugurişda kumuş medal qölga kiritadi va şundan söng Liddellga payşanba kuni 400 metrga yugurişni taklif qiladi. Liddell bu taklifni darhol qabul qiladi. Qatʼiy xristian bölgan bu yengil atletika ustasi haqida barça jahon gazetalari yozişni boşlaydi. Parijdagi şotland çerkovida Liddell yakşanba kuni ibodatda qatnaşadi va Işayo payğambar kitobidagi (40-bob, 31-oyat) sözlarga tayanib vaʼz öqiydi: «Lekin Egamizga umid boğlaganlar kuçlarini yangilaydilar, burgutlar kabi qanot qoqib kötariladilar, yuguradilar va çarçamaydilar, yuradilar va holdan toymaydilar». Şu orada Abrahams 200 metrga yugurişda Amerika yuguruvçilaridan umidsiz ravişda orqada qoladi va ğalaba qozoniş uçun faqat bitta imkoniyati qolganini tuşunadi — Liddell voz keçgan 100 metr.

Liddellning çiqişidan oldin amerikalik murabbiy öquvçilariga Liddellning 400 metrda heç narsa qila olmasligini turli yöllar bilan ima qiladi. Faqat bitta amerikalik yuguruvçi Jekson Şols Liddellga qisqa xabar yozib beradi va uning eʼtiqodini qöllab-quvvatlaydi. Liddell ham, Abrahams ham öz masofalarida ğalaba qozonadi. Abrahams esa musobaqalar uçun ayrilgan sevgilisi Sibil bilan qayta uçraşadi. Britaniya jamoasi qahramonlar sifatida vatanga qaytadi.

Film oxirida xabar beriladi: Harold Abrahams Sibilga uylanadi va keyinçalik Britaniya yengil atletikasining rahbarlaridan biriga aylanadi. Eric Liddell esa Xitoyda missioner faoliyatiga jönaydi va 1945-yilda yapon asirligida vafot etadi. Uning ölimidan butun Şotlandiya motam tutadi.