Ikiru

Kanji Vatanabe, şahar hokimiyati bölimining boşliği, oşqozon saratoni ekanini va köpi bilan bir yil yaşaşi mumkinligini bilib qoladi. Rahbariyatga ayollar keladi va bolalar uçun maydon qurişni söraşadi, lekin ularning hammasi turli bölimlarga yuboriladi, oxir-oqibat esa sörovlari qoğozga yozib beriladi. Vatanabe öğliga saraton haqida aytmoqçi bölsa-da, aytolmaydi, buning örniga özining aslida juda yolğiz va öz öğlidan begona ekanini anglaydi. Kanji tösatdan hayotining böşliq, zerikarli va foydasiz ekanini, 30 yil davomida ahmoqona işda behuda ötganini tuşunadi, u yerda u doimo qandaydir ish bilan band bölgan. Şu 30 yil içida Kanji bir kun ham işga kelmay qolmagan, lekin ertasi kuni u işga kelmaydi. Vatanabe şu vaqt içida yiğilgan pullarini hisobvarağidan oladi va Tokioning tuniga kirib ketadi. U hayoti haqida köp öylaydi. Barda u tubanlaşgan şoirga duç keladi va unga butun dilini oçadi. Ular birga şahar böylab kezişadi va kabare hamda restoranlarda pul sarflaşadi. Kanji uyiga qaytganda, heç narsani tuşunmaydigan öğli uni koyiydi. Keyinroq yölda u işda boşliq bölib işlagan idoradan işdan ketmoqçi bölgan qizga duç keladi, çunki u u yerda endi qolişni xohlamaydi. Kanji ish qoğozlariga muhr bosadi, lekin uni özi bilan vaqt ötkazişga taklif qilişga qaror qiladi. U qizda hayotga kuçli iştiyoq borligini sezadi. Uning endi bolalar öyinçoqlari işlab çiqaradigan fabrikada işlayotgani Kanjini hayotda kutilmagan maqsad sari yönaltiradi. U butun tizim va byurokratiyaga qarşi turib, öz hayotining 30 yilini işlagan şu tizimga qarşi kuraşadi, barça tahqirlar va hatto hayotiga tahdidlarga qaramay, bolalar maydonçasini quriş uçun kerakli hujjatlarni rasmiylaştirişga intiladi. Vatanabe ölimidan oldin haqiqatan ham arziydigan biror narsa qilib ulgurişga şoşiladi. Keyin tomoşabinlarga uning vafot etgani aytiladi. Uning taʼziyasi bölib ötadi, unga barça hamkasblari, şahar vitse-meri, şuningdek öğli, rafiqasi, ukasi va uning rafiqasi hamda ularning xizmatkori keladi. Taʼziyaga ommaviy axborot vositalari Vatanabening ölimi haqida söraş uçun keladi, lekin vitse-mer ularni haydab yuboradi va maydon qurilişi xizmatini öziga oladi, söngra köp boşqa rahbarlar bilan birga ketib qoladi. Qolganlar Vatanabeni eslay boşlaydi. Maʼlum bölişiça, Vatanabe har kuni vitse-merning oldiga borib, maydon qurişga köndiriş uçun harakat qilgan, baʼzan u yerga joylaşib olgan bandit-larlar ham kelişgan, ammo ular Vatanabening qatʼiyatliligi oldida heç narsa emas edi. Oxir-oqibat maydon quriladi, uning hamkasblari bahslaşadi, lekin oxirida Vatanabe aynan şu maydonni qurganiga rozi bölişadi. Taʼziyaga maydon qurilişini söragan ayollar ham kelib, yiğlaydi, keyin esa politsiyaçi keladi va Vatanabeni ölganini körganini, ammo uni mast deb öylaganini aytadi. U bardagi qöşiqni kuylab, heç kimga yetarli eʼtibor bermasdan, belida çayqalib turgan huştaklarda ölgan edi. Film aynan Vatanabe ölgan öşa öyin maydonçasida va huştaklarda tugaydi.