Nevermore

Leningraddan yirik kemasozlik zavodiga yangi direktor Aleksin keladi. U yaxşi mutaxassis, aqlli, prinsipial, lekin qattiqqöl, quruq, taşqi körinişi bilan deyarli bejon ish odami. Faqat işga, ğoyaga eʼtibor qaratişi xodimlar bilan nizolarga olib keladi. U öz maqsadini zavodda qatʼiy tartib örnatişda köradi: qattiq intizomiy usullar bilan, özini va böysunuvçilarni ajratib turuvçi masofa qöyib. Böysunuvçilar esa doimo uning ruhiy "qobiği"ga duç kelişadi. Aleksin xodimning xizmat vazifasiga eʼtibor beradi, lekin uning şaxsiga emas. Misol uçun: mehnatsevar, lekin biroz intizomsiz yoş işçi yangi direktor tomonidan işdan böşatiladi va bu böşatişni oğir keçiradi; Aleksin özi bilan turib gaplaşişni talab qilgan böysunuvçi esa, deyarli tik turgan holda, bunga ğazablanib yuziga taşlaydi: «Men nima, saf içidamanmi?!»

Atrofdagilarga direktor bilan muloqot qiliş oğir, asta-sekin zavod xodimlari bilan Aleksin örtasida begonalaşuv paydo böladi va u töliq yolğizlikda qoladi. U bu holatni anglaydi, böysunuvçilar bilan munosabatlarni qandaydir yölga qöyişga urinadi, lekin heç narsani özgartira olmaydi, nafrat bilan töqnaşadi. Masalan, direktor öz kotibasi bilan «dildan» gaplaşmoqçi böladi. Uning nutqi davomida kotiba şovqinsiz eşik tomon çiqib ketadi, u esa buni sezmay, böşliqqa gapirişda davom etadi. Kutilmaganda töyga kelgan direktor sahnasida Aleksin (töyxonaga kirganda hukm surgan töliq sukunatda) vilkalarda virtuoz öyin körsatadi.

Filmda boş qahramonning xotini bilan muloqoti körsatiladi — hatto sevgan ayoli bilan ham u özini butunlay yopiq şaxs sifatida tuşuntiradi.

Keyingi финал — kemaning suvga tuşirilişi va zavod işçilarining bayrami, ular orasida Aleksin begona va yolğiz.