The Damned

Germaniya, 1933-yil 27-fevral. Baron Joakhim fon Essenbek, metallurgiya konsernining boşliği, tuğilgan kunini qarindoşlari va yaqinlari davrasida nişonlaydi. Bu yerga kiçik öğli Konstantin fon Essenbek öğli Gyunter bilan, Elizabet va uning eri Gerbert Talman — konsernning vitse-prezidenti, şuningdek, katta öğlining bevasi Sofi fon Essenbek, uning öğli Martin — firma mulkining qonuniy merosxöri, hamda uning aşaddiy sevgilisi Fridrix Brukman — pölat zavodlarining ijroiya direktori yiğiladi. Bundan taşqari, Sofining amakivaççasi — SS gauptşturmfyurer Aşenbax ham hozir.

Martin ayol libosida Marlen Dietriçning «Kök farişta» filmidagi raqsini taqlid qilganda, bayramni Berlindan kelgan şoşilinç xabar bölib tuşadi — Reyxstagga öt qöyilgani haqida. Oila boşliği Konstantinni vitse-prezident etib tayinlaş qarorini eʼlon qiladi. Konstantin natsistlar partiyasining aʼzosi bölib, SA tarkibida muhim lavozimni egallaydi. Liberal qaraşli Gerbert isteʼfoga çiqariladi va endi u faqat çet elga qoçiş orqali qutulişi mumkinligini tuşunadi. Sofi va Aşenbax tomonidan turtkilangan Fridrix vaziyatdan foydalanib, keçasi keksa Joakhimni yotoqxonasida öldiradi; bu jinoyat qoçib ketgan Gerbertga yuklatiladi.

Endi rasmiy ravişda konsern boşliği bölişi kerak bölgan merosxör — Martin, irodasi zaif, buzuq yigit. Onasining maslahati bilan u Fridrixni prezident lavozimiga kötaradi. Martin zörlagan yahudiy qiz Liza Kellerning öz joniga qasd qilganidan keyin, voqeadan xabardor Konstantin Martinni şantaj qila boşlaydi; Martin vahimaga tuşib, qalʼaning çerdagiga yaşirinadi. Sofi Aşenbax bilan bu işni qanday yopiş va Fridrix yordamida Konstantinni qanday yöqotiş haqida kelişib oladi.

1934-yil 30-iyun tongida Bad-Visze şahridagi SA qismlarining joylaşgan joyiga, keçagi bayram mast orgiya bilan yakunlangan yerga, Aşenbax boşçiligidagi SS otryadi yetib keladi, maqsad — töplangan şturmovikilarni yöq qiliş (qarang: Uzun piçoqlar keçasi). Bu harakatda Sofining irodasini bajarib, Konstantinni avtomatdan otgan Fridrix ham iştirok etadi. Essenbeklar oilasidagi hokimiyat uçun kuraşni har tomonlama qözğatgan esesovets Aşenbax bu kuraşning har bir iştirokçisidan natsistlar ishi manfaatlari yölida foydalanadi.

Sofi Elizabetni konslagerga jönatişga erişadi, u yerda keyinçalik Elizabet halok böladi; bolalar esa internatsiya qilinadi, şunda uning eri Gerbert qaytib kelib, özini gestapo qöliga topşirişga majbur böladi. Aşenbax yoş Gyunterni, Konstantinning öğlini, Gitler partiyasiga aʼzo bölişga köndiradi, lekin asosiy umidini endi Martinga boğlaydi: uning hokimiyat iştiyoqini qözğatib, uni onasiga qarşi qöyadi — göyo onasi uning irodasini bostirayotgandek.

Va nihoyat halokatli yakun, unda Martinning onasiga qarşi yaşirin, deyarli ekzistensial darajaga yetgan nafrati özining dahşatli ifodasini topadi: uni ruhan sindiriş va özini tasdiqlaş maqsadida Martin qarindoşlar örtasidagi zöravonlikka qöl uradi. Köp ötmay u SS formasini kiyib, oilaviy qalʼada onasining Brukman bilan töyini masxara qilib taqlid qiladi. Nikoh marosimi ötkaziladi, va «yangi turmuş qurganlar» — zombiga öxşaş, yuzi niqobdek qotgan Sofi va irodasidan butunlay ayrilgan Fridrix — Martindan «töy sovğasi» oladilar: sianid kaliy ampulalari. Sönggi kadrda Martin jasadlar ustida natsistça salomga qotib turadi — haqiqatan ham dözaxiy koda!