Water

1938-yilda Hindiston Britaniya mustamlakaçilari zulmi ostida edi. Ö‘şa davrning anʼanalariga köra, yoş qizlarning kattaroq yoşdagi erkaklarga turmuşga berilişi odatiy hol edi. Agar er xotinidan oldin vafot etsa, xotinning uçta yöli bor edi: erining yoqilgan gulxanida birga yoniş, erining kiçik akasiga turmuşga çiqiş yoki umrining oxirigaça beva bölib, aşramda (ibodatxona qoşidagi beva ayollar boşpanasida) yaşaş.

Kiçkina Çuya boşiga tuşgan musibatga uçraydi — eri vafot etadi va u boşpanaga tuşib qoladi, u yerda uning hayoti zerikiş va umidsizlikka töladi. Ularning aşrami ikki qavatli, yarim vayron uy bölib, unda ön törtta ayol yaşaydi. Ular bu yerda, göyo ularning erlari ölimiga sabab bölgan yomon karmani yuvmoqdalar. Aşramni 70 yoşli, töla va haşamatli xonim Madhumati (Manorama) boşqaradi. Uning yagona dösti — dadil va jinsiy ojiz, şu bilan birga transvestit bölgan sutenyor Gulabi (Raghuvir Yadav). Çuya fohişalik bilan şuğullanib, özi va aşramdagi boşqa ayollarning kun keçirişi uçun pul topadigan gözal Kalyani bilan tanişadi. Çuya va Kalyani döst bölib ketişadi.

Şakuntala (Sima Biswas) beva ayollar orasida, ehtimol, eng sirli ayoldir. U zukko, ötkir tilli, qora soçli, qora-jigarrang közli ayol. U ham öqiy oladigan bir neça beva ayollardan biridir. Uning qarşilik körsatişga yetarli ğazabi bor — hatto Madhumati ham uni tinç qöyadi. Şakuntala juda taqvodor hinduiy bölib, muqaddas kitoblarni öqiydi.

Çuya öz aşramdagi turişi vaqtinçalik ekanligiga va onasi uni olib ketişga kelişiga işonadi. Şu fikr uning ongiga mustahkam örnaşgan holda, öz taqdiriga çidab yaşayotgan boşqa beva ayollar orasida u tez orada yangi hayotga moslaşadi.

Bir kuni Kalyani yuqori tabaqadan bölgan, yoş va jozibali advokat Narayan (John Abraham) bilan uçraşadi. U Mahatma Gandi va gandizm izdoşidir. Narayanni körib, Kalyani unga intiladi, lekin şunga qaramay, urf-odatlar tufayli beva ayollarning har qanday munosabatlarni yölga qöyişi qiyin ekanini tuşunadi. Kalyani ham Narayanga intiladi, lekin anʼanalarni hurmat qiliş uçun uni tark etişni xohlaydi, çunki beva ayollar bilan gaplaşiş gunoh hisoblanadi.

Narayan Çuyani xabarçi sifatida işlatib, Kalyani bilan aloqa örnatadi va keyinçalik uçraşuv uyuştiriş yölini topadi. U Kalyanini Kalkuttaga olib ketiş niyatini bildiradi. Kalyani beva ayollar uyida Çuya bilan piçirlaşib, unga töy rejalarini aytadi, bundan Çuya quvonçga töladi.

Madhumati Kalyanining rejalari haqida bilib qoladi va ularni amalga oşişiga tösqinlik qilişga harakat qiladi, çunki reja muvaffaqiyatli bölsa, Madhumati daromad manbaidan ayriladi. Bundan taşqari, muqaddas kitoblarga köra, qayta turmuş qurgan beva ayol şarmandalikka mahkum etiladi va yetti marta şoqol tanasida qayta tuğiladi. Madhumati Kalyanini yakka qilib qöyadi va soçlarini kesadi. Şakuntala boşqa beva ayollarning eʼtirozlariga qaramay, Kalyanining xonasining eşigini oçadi.

Kalyani daryoda çömiladi va böm-böş kiçik ibodatxonaga qarab yuradi, u yerda Narayan uni kutib turadi. Narayan unga piçirlab, turmuşga çiqişni söraydi. Narayan Kalyanini öz uyiga, u yerda uning ota-onasi ham yaşaydi, taklif qiladi. Ular yetib kelganda, Kalyani Narayanning otasi uning mijozlaridan biri bölganini tuşunadi. Kalyani ketib qoladi. Ota Narayanga, u ham Kalyanini fohişa sifatida işlatganini oçiq aytadi. U şunday deydi: «Brahman istagan har qanday ayolni olişi mumkin, va bunday ayollar baxtli böladi». Bu sözlar Narayanni ğazablantiradi va jahlini çiqaradi. U Muqaddas Kitobning, öz mavqeini axloqsizlik uçun bahona qilib oladigan kişilarni qoralaşini aytadi. Şu payt Kalyani beva ayollar uyiga qaytişga urinadi, lekin uni içkariga kiritişmaydi va u oç-noçor hayotga mahkum böladi. Umidsizlikka tuşgan Kalyani daryoga çökib öladi. Narayan ertalab Kalyanini olib ketiş uçun aşramga keladi, lekin uning yöqligini bilib oladi. U Mahatma Gandiga qöşiliş uçun otasining uyini tark etadi.

Şu orada Madhumati pulni yöqotmaslik uçun kiçkina Çuyani boy mijozga beradi, u esa bolani zörlaydi. Qizda şok holati paydo böladi, u heç narsani körmaydi va eşitmaydi.

Kalyanining dafn marosimi va qizning zörlanganidan keyin Şakuntala bolani olib, u bilan daryo qirğoğida tunaydi. Çuyani qölida kötarib şaharni aylanar ekan, u vokzalda Gandi haqida eşitadi, u şaharni tark etişga tayyorlanmoqda. Içki sezgi bilan u duoni oliş uçun jamoa ortidan unga ergaşadi. Poyezd jönagan zahoti Şakuntala umidsizlikka tuşib, poyezd yonidan yugurib, odamlardan Çuyani özlari bilan olib ketişlarini va uni Gandi nazorati ostida tarbiyalaşlarini söraydi. U poyezd zinapoyasida Narayanni köradi va oxirgi kuçini sarflab, Çuyani unga topşiradi. Poyezd jönab ketadi, Şakuntala közlari yoşga tölib, orqada qoladi, Çuya esa yorqin kelajakka olib ketiladi.