Amores perros

Oktavio (Gael García Bernal) öz akasi Ramironing xotini Susanaga oşiq. Uning orzusi — pul yiğib, Susana va uning bolasi bilan şahardan ketiş. U özining iti Kofini noqonuniy it janglarida iştirok ettirişga qaror qiladi, garçi uni şunçalik yaxşi körsaki, hamyonida akasi va it birga turgan suratni saqlaydi. Kofi muvaffaqiyatli kuraşçi bölib çiqadi va egasiga pul topişga yordam beradi, töxtatib qöyilgunga qadar — uni yengilgan it egasi otib yaralaydi. Qasos oliş uçun Oktavio uning qorniga piçoq uradi. Eng yaqin dösti va yaralangan it bilan birga quvğinçilarning öqlaridan qoçayotganda Oktavio qizil çiroqda ötib ketadi va Valeriya ötirgan maşina bilan töqnaşib, halokatga uçraydi. Halokat natijasida uning dösti halok böladi, Oktavio esa oğir jarohat oladi. Ramironing qöpol muomalasidan va u bilan birga boşqa ayollarga xiyonat qilişidan çarçagan Susana dastlab Oktavioning işqibozligini qabul qiladi va uning yiğgan pullarini özida saqlaydi. Undan taşqari, Oktavio Ramironi kaltaklaş uçun odamlar yollaydi. Biroq Oktavio it janglarida hal qiluvçi tikiş qiliş uçun Susanadan pul olişga kelganida, pul yöqolganini va Susana Ramiro bilan jönab ketganini aniqlaydi. Köp ötmay Ramiro bank talonçiligida iştirok etib halok böladi. Uning dafn marosimida Oktavio, halokatdan keyin kasalxonadan yangi çiqqan va tayoqqa suyanib yurgan holda, Susanani yana özi bilan ketişga taklif qiladi va avtobusi qaçon jönaşini aytadi. Hikoyaning sönggi kadrlarida Oktavio sönggi daqiqagaça avtobusga çiqişga jurʼat etolmayotgani körinadi, ammo Susana kelmaydi.

Çiroyli manekençi Valeriya (Goya Toledo) jurnallar naşriyotçisi Daniel (Álvaro Guerrero) bilan uçraşadi. Daniel xotinini tark etib, Valeriya bilan birga yaşaşni öylamoqda. U unga yangi kvartira sovğa qiladi, uning derazasidan Valeriyaning katta reklama plakati osilgan devor körinib turadi. Ular köçib kelgan birinçi kuni Valeriya avtohalokatga uçraydi (uning maşinasi uçib kelayotgan Oktavioning maşinasi bilan töqnaşadi). Valeriya oyoğidan oğir jarohat oladi, bu esa uning manekençilik karerasini xavf ostiga qöyadi. Kasalxonadan qaytgaç, u kunlarini kvartirada yolğiz ötkazadi va yagona tasallisi sevimli iti bilan öynaşdir. Lekin bir kuni it buzilgan parket orasidan tuşib, pastdagi böşliqqa tuşib qoladi va uzoq vaqt çiqmaydi. Valeriya pastdan baʼzida şovqin va çiyillaş eşitadi va köp ötmay polning ostida kalamuşlar yaşayotganini bilib qoladi. Itini kalamuşlar yeb qöygan deb qörqib, u Danieldan parketni oçib, itni olib çiqişni iltimos qiladi, ammo Daniel uning iltimosini bajarişga şoşilmaydi. Juftlik örtasidagi munosabatlar keskinlaşadi. Daniel xotinini bolalari bilan taşlab ketganidan endi xursand emas. Nihoyat, Valeriya itiga yordam beriş uçun aravaçadan turadi, ammo yiqilib, oyoğini yana jarohatlaydi, bu esa gangrenaga olib keladi va şifokor Valeriyaning oyoğini kesişga majbur böladi. Endi manekençilik karerasiga qaytiş uçun oxirgi imkoniyati yöqoladi. Hayotining maʼnosini yöqotgan Valeriya derazadan qarab turadi — qarşidagi devordan uning suratini ança oldin olib taşlaşgan. Oxir-oqibat Daniel itni qutqaradi, ammo Valeriya unga endi eʼtibor bermaydi. Sönggi kadrlarda Daniel uning yelkasidan quçoqlab turgani körinadi.

El Çivo (Emilio Eçevarría) — ötmişda hurmatli inson, universitetda professor bölgan, keyinçalik isyonçilar safiga qöşilib, partizanlik qilgan, söngra qölga tuşib, köp yillar qamoqda ötkazgan. El Çivo özini ölgan deb hisoblaydigan qizini telbalarça yaxşi köradi va uni tanib olişini umid qiladi. U özi esa heç kim tanimaydigan uysiz odam sifatida, itlari bilan birga kulbada yaşaydi va ularga doim ğamxörlik qiladi. Biroq aslida u kasbiy yollanma qotildir. Bir kuni El Çivo bir mijozdan öz şerigini öldiriş böyiça buyurtma oladi. Buyurtmani Oktavio va Valeriya iştirok etgan avtohalokat buzadi. Halokat tufayli yuzaga kelgan tartibsizlikdan foydalanib, El Çivo pullarni va Oktavioning jarohatlangan iti Kofini olib ketadi hamda uni davolaydi. Köp ötmay uyiga qaytib, uning yöqligida qutqarilgan it qolgan itlarning hammasini böğib taşlaganini köradi. Sevimli itlarining ölimidan qattiq qayğuga botgan El Çivo, şunga qaramay, itni keçiradi. Yana işga kirişib, u nişonni öğirlaydi va mijoz öz ögay akasini öldirişni buyurganini bilib oladi. El Çivo akalarni yuzma-yuz qilib qöyişga qaror qiladi va ularni yolğiz qoldiradi, qurolni şunday qöyadiki, ularning ikkalasi ham öz holatidan turib unga qöl çözişi oson böladi. Akalarga öz taqdirini özi hal qiliş huquqini berib, El Çivo qizining uyiga yöl oladi. U yerda javob beruvçi apparatga xabar qoldiradi, öz suratini va yiğilgan pullarning bir qismini qoldiradi, söngra itini — undan «Qora» laqabini olgan itni — olib, şaharni tark etadi, qizi bilan uçraşişga esa kuç topa olmaydi.