Anonymous

Filmda Edward de Vere, Oxford grafining hayoti tasvirlanadi. Baʼzi ekspertlarning fikriça, aynan u William Shakespeare nomi bilan çop etilgan asarlarning haqiqiy muallifi. Filmda Essex va Oxford qiroliça Elizabeth I ning nikohsiz öğillari sifatida körsatiladi. Qiroliça de Verdan yana bir öğil, Southampton grafini ham tuğgan, u esa Shakespeare sonetlarining bağişlangan şaxsidir.

De Ver ulkan dahо sifatida tasvirlanadi, u "Yozgi tun tuşi"ni sakkiz yoşida yozgan. U puritan uyda, William Cecil oilasida yaşaşga majbur böladi. Yillar ötib u gobelen orqasida yaşirinib turgan josus-xizmatkorni öldiradi, худди "Hamlet"dagi Polonius kabi. William Cecil bu qotillikdan de Verni şantaj qiliş uçun foydalanadi: şoirni sevgisiz nikohga kirişga va adabiyotdan voz keçişga majbur qiladi. De Ver qiroliça maslahatçisi William Cecilga qarşi kuraşga kirişadi. Cecil teatrlar gunoh, sheʼr va pyesalar esa şaytonning ishi deb hisoblaydi. Cecilning rejasi — Mariya Stuartning öğli, Şotlandiyalik James I ni şohga aylantiriş. Bu rejani de Ver va qiroliçaning nikohsiz öğli xavf ostiga qöyadi, çunki u Tyudorlar liniyasi böyiça taxtga muqobil daʼvogar bölişi mumkin.

"Sanʼatning hammasi siyosiy... aks holda, bu şunçaki bezak", deb hisoblagan de Ver özining yaşirin yozilgan asarlaridan Essex grafini Cecilning nomzodiga qarşi tarğib qiliş uçun foydalanişga qaror qiladi. U "Henry V" va keyinroq "Richard III" ni qözğolon uçun tarğibot sifatida yozadi. Söng u qözğolonga çaqirganlikda ayblanib Tauerga qamalgan Ben Jonson bilan aloqaga çiqadi. De Ver öz taʼsiridan foydalanib uni ozod qildiradi va "Henry V" pyesasini Jonson muallifligi ostida sahnaga qöyadi. Filmga köra, Shakespeare esa içkilikbozlik qiladigan, aktyorlik qiladigan ahmoq bölib çiqadi. Ben Jonson bu roldan voz keçgaç, Oxford öz pyesalarini aynan uning nomi ostida çop ettiradi.

Printsipsiz yoş aktyor William Shakespeare haqiqiy muallifni kaşf etib, "Globe" teatrini quriş uçun de Verdan pul undiradi. Shakespeare sirini dramaturg Christopher Marlowe foş qiladi va buning uçun hayoti bilan javob beradi. De Ver "Richard III" pyesasidan foydalanib, Robert Cecilga qarşi niqoblangan hujumni nozik tarzda tasvirlaydi. Bu olomonni Cecilning uyiga yurişga undaydi. Yaşirin rejaga köra, bu saroyda Cecilning mavqeini sarsonu sargardon qilişi va uning Elizabethning merosxöri sifatida şotland James ni ilgari suriş urinişlarini zaiflaştirişi kerak edi. Şu bilan birga, Essex Southampton grafi va olomon bilan birga saroyga yurib, özining merosxörlik daʼvolarini ilgari surişi lozim edi. Biroq reja barbod böladi: hasadgöy Jonson fitna rejasini Cecilga oşkor qiladi. Cecil olomonni töxtatib, uning Essex bilan qöşilişiga yöl qöymaydi. Cecil taʼsiridagi qiroliça Essex uni taxtdan ağdarmoqçi bölgan deb öylaydi va Essex hamda Southamptonni osongina qölga oladi. Ikkalasini ham ölim jazosi kutmoqda.

Robert Cecil sarosimaga tuşgan de Verga sirlarni oşkor qiladi: Elizabethning köplab nikohsiz öğillari bölgan, ulardan biri de Ver özi edi. Bu esa de Verning onasi bilan beixtiyor incest qilganini anglatadi, uning öğli esa keyinçalik Southampton grafiga aylangan. Öğlini boşi kesilişidan qutqariş uçun de Ver qiroliçaga yalinadi va "Şekspirça" asarlarning anonim muallifi bölib qolişga rozi böladi. Qiroliça vafotidan keyin Cecilning James ga nisbatan rejasi amalga oşadi, garçi puritan rejimi haqidagi umidlar çippakka çiqadi. Londonga kelgan James Shakespeare asarlarini yana köproq köriş umidini bildiradi. Shakespeare noqonuniy yöl bilan topgan daromadlaridan voz keçib, biznesmen böliş uçun Stratfordga ketadi. De Ver esa 1604-yilda vafot etadi.

Biroq Cecil hamon William Shakespeare qölyozmalarini yöq qilişni istaydi va "Globe" teatrini yondirib yuboradi. Cecil qölyozmalar teatr bilan birga kulga aylangan deb öylaydi. Biroq bu Jonsonning keyinroq ularni butunligiça topişiga tösqinlik qilmaydi. Ammo bu asarlarning haqiqiy muallifi Edward de Ver ekanligi, Stratfordlik savodsiz aktyor emasligi haqiqati yaşirin qoladi.