The Children's Hour

Bu film gomoseksualizm masalalarini kötargan va Heys kodeksiga qabul qilingan tuzatişlarni hisobga olgan holda maʼqullangan birinçi Gollivud suratlaridan biridir. Tuzatişlar öttiz yillik taqiqdan söng filmlarda gomoseksualizmni körsatişga ruxsat berdi, ammo ularda uni «ehtiyotkorlik, aql va xuşmuomalalik» bilan körsatiş tavsiya etilgan edi. Vito Russoning maşhur gapiga köra, bu aslida gomoseksualizmni «iflos sir» sifatida talqin qiliş degani edi. Film aynan şunday taqdim etadi Martaning Karenga bölgan muhabbatini. Marta oxir-oqibat Karenga nisbatan aynan şunday his qilayotganini tuşunganda, özini «notöğri», «aybdor» va «kasal» deb ataydi, bu esa uning öz joniga qasd qilişiga olib keladi.

Zamonaviy tomoşabin bu filmni eskirgan deb topişi mumkin bölsa-da, u hali ham 1960-yillar boşida AQŞda gomoseksualizm qanday tuşunilganini köp narsa bilan oçib beradi. Avvalo, lesbiyanlikda ayblangan ayol soğliği (jismoniy va/yoki ruhiy) bilan boğliq muammolarga ega deb hisoblangan, bu haqda madaniyatli odamlar gapirişdan tiyilgan. Ota-onalar bolalarni maktabdan olib keta boşlaganda, ulardan heç biri Marta va Karenga nima uçun bunday qilayotganini tuşuntirişni istamaydi. Bittasi esa tuşuntirganda, bu eşik ortida böladi va tomoşabin u yerda nima deyilganini eşitmaydi.

Köplab tanqidçilar taʼkidlaganidek, «The Childrenʼs Hour» gomoseksualizmning özidan köra, miş-mişlarning (bu holda taxminiy gomoseksualizm haqidagi miş-mişlarning) oğir oqibatlari haqidagi film. Şuningdek, eʼtiborga loyiq jihati şundaki, film oçiq özini gomoseksual deb tan olib yaşaş mumkinligiga ham eʼtibor qaratadi: Karen Martaga «boşqa odamlarning hayoti bu bilan buzilmagan», deydi, lekin Marta özini şunday odamlardan biri sifatida tasavvur qila olmaydi.

Filmning oxirida Karen, baxtli yakun talab qilganidek, Joga qaytmaydi. Martaning dafnidan söng u yolğiz ketadi. Film uning yönalişi qanday ekanini, yaʼni gomoseksual, geteroseksual yoki biseksual ekanini aytmaydi va bu muhim emasligini nazarda tutadi. Muhimi şuki, Karen öz xotirjamligi va öz taqdirini özi hal qiliş qobiliyatiga ega ayol sifatida körsatilgan, u (Martadan farqli ölaroq) öz davrining bağrikenglik yetişmovçiligiga qarşi çiqa oladi.

Şunga qaramay, Shirley MacLaine 1995-yilda «The Celluloid Closet» hujjatli filmida, yaʼni Şimoliy Amerika kinosida gomoseksualizm paydo böliş tarixi haqidagi filmda, suratga oliş paytida na aktyorlar, na suratga oliş guruhi filmning asosiy ğoyasini hali anglamaganini va şu sababli suhbatlarda gomoseksualizm mavzusiga heç qaçon töxtalmaganini tan olgan. Veronica Cartwright esa özi va filmda iştirok etgan boşqa bolalar uçun köproq xavotir olinganini, çunki ular aynan MacLaineʼdan haqoratli sözlarni örganib olişlari mumkin edi, deb aytgan.

1962 — «Oscar» mukofotiga 5 ta nominatsiya: eng yaxşi ikkinçi plan aktrisasi (Fay Bainter), oq-qora filmdagi eng yaxşi operatorlik ishi (Franz Planer), oq-qora filmdagi eng yaxşi rassom-dekorator ishi (Fernando Carrere, Edward Boyle), oq-qora filmdagi eng yaxşi kostyumlar (Dorothy Jeakins), eng yaxşi ovoz (Gordon Sawyer).

1962 — «Golden Globe» mukofotiga 3 ta nominatsiya: eng yaxşi rejissyor (William Wyler), eng yaxşi dramatik aktrisa (Shirley MacLaine), eng yaxşi ikkinçi plan aktrisasi (Fay Bainter).

1962 — AQŞ Rejissyorlar gildiyasining badiiy film uçun eng yaxşi rejissura nominatsiyasi (William Wyler).

1962 — «Laurel Awards» mukofoti eng yaxşi ayol dramatik roli uçun (Shirley MacLaine), şuningdek, eng yaxşi ayol dramatik roli (Audrey Hepburn) va eng yaxşi ayol ikkinçi plan roli (Fay Bainter) uçun ikkita nominatsiya.